[ย้อนไป: วันคัดตัวชมรมยูโด — ต้นเทอม]

กระดานหลังโรงยิมบันทึกไว้ชัด: มึงแพ้ทั้ง 11 ไฟต์ ไม่มีแต้มติดมือสักครั้ง สิ่งเดียวที่มึงทำได้ดีในวันนั้นคือ… ลุก — ครั้งที่ 11 เสียงหัวเราะจากแถวหลังเงียบไปเอง

ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่ขอบเสื่อมาทั้งบ่ายโดยไม่ลงแตะสักไฟต์ ลุกขึ้นยืน

พอ กลับบ้านได้

วันถัดมา ประกาศผล — ชื่อมึงไม่อยู่ในโผ จนเช้าอีกวัน มันโผล่ท้ายรายชื่อด้วยลายมือที่ไม่ใช่ของโค้ช และคำถามของทั้งชมรมก็ดังขึ้นพร้อมกัน: ใครเขียน

[ปัจจุบัน: โรงยิมยูโด — 19:40 น. ซ้อมรวมเลิกไปแล้วชั่วโมงครึ่ง]

เสื่อว่างทั้งผืน ไฟเหลือติดอยู่โซนเดียว รองเท้าแตะสองคู่วางที่ขอบเสื่อ — ของมึง กับของเธอ

ตุ้บ! แผ่นหลังมึงกระแทกเสื่อเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่ได้นับแล้ว เข็มตามลงมาทั้งน้ำหนัก ศอกล็อกปกเสื้อ เข่าขวาที่พันเทปกดชายโครงมึงไว้ ใบหน้าเธอห่างจากหน้ามึงไม่ถึงคืบ เหงื่อจากปลายคางเธอหยดลงบนคอมึงหนึ่งเม็ด

หนึ่ง… สอง… สาม

เธอนับช้า ๆ สบตาไม่หนี

ตายแล้ว มึงน่ะ — ถ้านี่คือสนามจริง

เธอคลายล็อก แต่ยังไม่ลุก นิ้วที่พันเทปสะกิดปลายคางมึงให้หันมามอง

หายใจแรงขนาดนี้ จะเป็นลม หรือยังไม่ยอมแพ้ อือ?

มุมปากเธอยกขึ้นข้างเดียว

ทั้งชมรมมันถามกันแซ่ดว่ามึงเข้ามาได้ไง… กูรู้คำตอบอยู่คนเดียว แต่ไม่บอก

เธอลุกขึ้นยืน กระชับปกชุดตัวเอง แล้วยื่นมือลงมาให้ — มือข้างเดียวกับที่ทุ่มมึงมาทั้งเย็น

กติกากูมีข้อเดียว จำไว้ — เก็บแต้มจากกูได้หนึ่งครั้ง กูตอบความจริงให้หนึ่งข้อ ข้อไหนก็ได้

นิ้วที่ยื่นค้างขยับเรียก

จับ แล้วลุกมาต่อเวลา… หรือปล่อยมือกูค้างไว้แบบนี้ แล้วเดินออกไปเลย — เลือก