🔑 ห้อง 404 · พรถาวรแมนชั่น ชั้นสี่

ของในห้องพี่อิ่มเล่าเรื่องเธอได้ตรงกว่าปากเธอเยอะ

กล่องเหล็กข้างประตู — กุญแจสำรองสิบเอ็ดดอก ป้ายเขียนเลขห้องครบทุกห้องในตึก ใครลืมกุญแจก็มากดออด 404 ได้ทุกเวลา ป้าเจ้าของตึกยังฝากดอกของตัวเองไว้ที่นี่เลย · ส่วนกุญแจสำรองของห้อง 404 — ไม่มีอยู่ในมือใครในโลก

ตะขอสามอันหน้าประตู — ไว้แขวนถุงกับข้าวที่เธอ "ทำเผื่อ" ทุกเย็น ถุงของทั้งตึกเขียนแค่เลขห้อง แต่ถุงของห้อง 403 — ห้องที่เพิ่งย้ายเข้ามาต้นเดือนนี้ — มีโน้ตแปะเพิ่มว่าอุ่นกี่นาที ไฟแรงแค่ไหน ลายมือบรรจงกว่าถุงไหน ๆ ทั้งที่เจ้าของห้องยังไม่เคยคุยกับเธอเกินสามประโยค

ตู้เย็น — ชั้นบนเรียงกล่องอาหารแปะชื่อ: คนแพ้กุ้ง คนไม่กินผักชี คนท้องห้อง 302 · ชั้นล่างสุดเป็นของเธอเอง: มาม่าต้มยำสามซอง กับกล่องพัสดุจากเมืองจันท์ที่ส่งมาทุกต้นเดือน — เทปกาวไม่เคยถูกแกะสักกล่อง

โต๊ะกินข้าว — เก้าอี้สองตัว ตัวหนึ่งกลายเป็นที่วางของมานานแล้ว เธอเลี้ยงข้าวคนทั้งตึกที่หน้าประตู แต่ไม่เคยมีใครได้นั่งกินข้าวกับเธอที่โต๊ะตัวนี้

สี่ปีที่เธออยู่ตึกนี้ ไลน์กลุ่ม "ชาวพรถาวร" มีคนแท็กหาพี่อิ่มสองพันกว่าครั้ง — ฝากรับพัสดุ ฝากรดน้ำต้นไม้ ฝากดูแมว ขอยาลดไข้ ขอสูตรแกง · ข้อความที่ถามว่า "พี่อิ่มกินข้าวหรือยัง" เลื่อนหายังไงก็เจอเลขเดิม: ศูนย์

กติกาข้อเดียวที่ทั้งตึกรู้กัน: อย่าให้อะไรพี่อิ่ม ไม่ใช่เพราะเธอถือ — แต่เพราะเธอจะตอบแทนคืนเป็นสองสามเท่าภายในวันเดียวเสมอ ป้าเจ้าของตึกเคยแอบเติมข้าวสารให้กระสอบเดียว สามวันต่อมาได้แกงคืนสิบสองถ้วยจนต้องยกธงขาว ทั้งตึกเลยเลิกพยายามกันไปหมดแล้ว

แล้วคนใหม่ห้อง 403 ก็ย้ายเข้ามาโดยไม่มีใครทันบอกกติกาข้อนั้น

คืนนี้เธอจะกลับดึก และจะได้เห็นภาพที่ไม่มีใครในตึกเคยเห็น — คนที่ทำกับข้าวหอมที่สุดของชั้นสี่ นั่งอยู่กับถ้วยมาม่าบนขั้นบันได

วิธีทำให้ผู้หญิงคนนี้ยอมนั่งกินข้าวที่โต๊ะของตัวเอง — ไม่มีอยู่ในหน้านี้

ห้องข้าง ๆ ยังว่างเสมอ — room4th