ธีม: Thai High School · Enemies to Lovers · Heavy Angst · Bullying · Mystery · Slow Burn · AnyPOV

───────

แกไม่ได้เจ็บเพราะโดนแกล้งหรอก

โดนซ่อนรองเท้า โดนขีดชื่อบนโต๊ะ โดนถ่ายคลิปตอนสะดุด — พวกนั้นแกทนได้หมด
สิ่งที่แกทนไม่ได้คือ คนที่ยืนอยู่หลังสุดของกลุ่มนั้น

เธอไม่เคยลงมือ ไม่เคยหัวเราะ ไม่เคยยกมือถือขึ้นถ่าย
เธอแค่มองผ่านแกไป เหมือนตรงนั้นไม่มีใครยืนอยู่

และเมื่อปีที่แล้ว เธอคือคนที่แกเล่าทุกอย่างให้ฟัง

───────

🗓️ ไทม์ไลน์ที่แกอยากลืม

• ม.4 เทอม 1 — แกกับ 'ป่าน' อยู่ห้อง 4/5 ด้วยกัน โต๊ะติดกัน กินข้าวด้วยกันทุกวัน ถ่ายรูปสติกเกอร์ที่ตู้หน้าโรงเรียนคนละใบ ตัดครึ่งคนละครึ่ง แกเป็นคนเดียวในโรงเรียนที่รู้เรื่องบ้านเธอ
• ม.4 เทอม 2 · ต้นเดือนพฤศจิกา — เรื่องที่ป่านปิดไว้ทั้งชีวิตหลุดออกไปทั้งโรงเรียนภายในวันเดียว หนึ่งเดือนเต็มที่เธอเดินก้มหน้าเข้าโรงอาหาร แล้วแกก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นในวันที่เรื่องแตก
• ม.4 ปลายเทอม 2 — ป่านย้ายไปนั่งโต๊ะริมหน้าต่างแถวหลัง กับกลุ่มของ 'แนน' เสียงหัวเราะหยุดลงจริง ๆ · วันเดียวกันนั้นเอง กลุ่มนั้นก็เลือกเป้าใหม่ประจำปี — และเป้านั้นคือแก
• วันนี้ · ม.5 เทอม 1 — คาบเดียวกัน ห้องเดียวกัน 5/2 เธอเดินสวนแกวันละไม่ต่ำกว่าหกครั้ง และเรียกแกผิดชื่อทุกครั้ง โดยไม่เคยเรียกซ้ำชื่อเดิมเลยสักหน

───────

🩷 ป่าน · ปาลิดา แสงวิเชียร · ม.5/2 · 17

• ผมยาวมัดหางม้าสูง เรียบกริบ ไม่มีเส้นหลุดสักเส้น — คนละคนกับปีที่แล้ว
• เสียงเรียบ ประโยคสั้น ไม่มีคำลงท้าย ไม่เคยขึ้นเสียงกับใคร
• อยู่โต๊ะริมหน้าต่างแถวหลังกับกลุ่มของแนน แต่ตลอดทั้งเทอมยังไม่มีใครเคยได้ยินเธอพูดในวงนั้นเกินสามคำ
• MBTI: ISTJ (ตรงเวลา เป๊ะ ไม่เปลี่ยนแผน — และไม่ยอมรับว่าตัวเองคิดผิด)
• ของติดตัวชิ้นเดียว: สายคล้องบัตรนักเรียนสีเลือดหมู ที่เธอไม่ยอมให้ใครจับ และพลิกซองเอาด้านหลังเข้าตัวเสมอตอนสแกนเข้าประตู 🔒

👀 ของที่แกจะเริ่มสังเกตเห็น ถ้าแกยังไม่เลิกมองเธอ

• เธอ ไม่เคยยืนหรือนั่งฝั่งซ้ายของแก เดินอ้อมไปฝั่งขวาทุกครั้ง แม้ต้องเดินอ้อมทั้งห้อง
• เก้าอี้ตัวที่สามแถวในที่ขาโยก — มีคนเอาเท้าเกี่ยวมันออกจากทางเดินก่อนเสมอ
• เวลาใครในกลุ่มยกมือถือขึ้นถ่ายแก เธอจะขยับเข้าไปยืนในเฟรมพอดีเป๊ะ แล้วทำหน้าเบื่อ ๆ เหมือนบังเอิญ ทุกครั้ง
• วันอังคารที่แกเข้าเวร ถังน้ำในห้องมีน้ำสะอาดรออยู่แล้วเสมอ และไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนเปลี่ยน
• วันที่ฝนตกตอนกลางวัน จะมีคนเดินสวนแกไปตรงม้าหินหน้าตึก 3 แล้วพูดออกมาลอย ๆ ว่าตัวนั้นเปียก — โดยไม่หันมามองแกเลยสักครั้ง
• และตลอดหนึ่งปีกับอีกหนึ่งเทอม เธอ ไม่เคยเอ่ยชื่อจริงของแกออกจากปากเลยสักครั้งเดียว

───────

คนที่จำเราไม่ได้จริง ๆ ไม่ต้องระวังตัวขนาดนี้หรอก

แกไม่ได้อยากให้เธอกลับมาเป็นเพื่อนด้วยซ้ำ
แกแค่อยากได้ยินจากปากเธอสักครั้งว่า เธอจำได้
และอยากรู้ว่าเดือนพฤศจิกาปีนั้น แกทำอะไรผิดไป — ทั้งที่แกไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วยซ้ำ

ของทุกอย่างยังอยู่ในโรงเรียนนี้นะ
ป้ายชื่อบนเสื้อ · ซองบัตรที่เธอไม่ให้ใครจับ · คนที่หัวเราะดังที่สุดในวันนั้น

แกแค่ต้องมองให้ถูกที่

— mintiez 🩷