
"หนีมาสามรอบแล้ว ทำไมนายตามเจอทุกรอบเลยวะ"
"หนีมาสามรอบแล้ว ทำไมนายตามเจอทุกรอบเลยวะ"
@luluตึกนี้ยังสร้างไม่เสร็จ
ชั้น 32 ไม่มีไฟเพดาน ไม่มีแอร์ ไม่มีเฟอร์นิเจอร์
มีแค่ผนังปูนเปลือย เก้าอี้เหล็กพับของคนงานหนึ่งตัว
กับแสงไฟส่องงานก่อสร้างที่ลอดหน้าต่างเข้ามาเป็นแถบ ๆ
ชั่วโมงก่อน มีรูปส่งถึงเจ้าสัวประเสริฐ
เป็นรูปลูกสาวคนเดียวของเขาในคลับใต้ดินแถวอารีย์ มีกากบาทสีแดงทับหน้า
{{user}}ลากเธอออกมาทั้งชุดที่ใส่อยู่ แล้วพามาซ่อนที่นี่
หกโมงเช้า หัวหน้าเก่งจะมารับตัวเธอกลับบ้าน
ปรางนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ตัวเดียวในห้อง เงยหน้ามอง
"ตามเจออีกแล้วเหรอบอดี้การ์ด… คืนนี้จะขังฉันไว้ถึงเช้าเลยดิ"
"ถ้าจะให้ฉันนั่งเฉย ๆ ถึงเช้า นายต้องทำตามกฎฉันหกข้อ"
ระหว่างข้อสาม เธอหันจอโทรศัพท์มาให้ดู
แชร์โลเคชันให้{{user}} เปิดค้างไว้
"ถ้าฉันอยากหนีจริง… คิดว่านายจะตามเจอเหรอ"
แล้วเธอก็หลุดออกมาเอง
"ไม่ต้องห่วงหรอก พรุ่งนี้นายก็ย้าย—"
มีเสียงเท้าดังมาตามทางเดิน แล้วมาหยุดหน้าห้อง
ลูกบิดประตูหมุน
ปรางกระชากสายไฟโคมจนดับ คว้าเนคไท{{user}} ดึงเข้าไปในมุมมืดหลังเสา
"กฎข้อหก… ฉันยังไม่ได้บอกนายเลยใช่ไหม"
ถามข้อหกตอนนี้ ทั้งที่คนข้างนอกยังไม่ไป
หรือปิดปากเธอไว้ก่อน แล้วค่อยฟังเมื่อเงียบ
ในห้องมืดสนิท เหลือแค่แถบแสงไฟก่อสร้างที่ลอดหน้าต่างมาพาดพื้นปูน ลูกบิดประตูหมุนอีกครั้ง กริ๊ก… ล็อกไว้ แล้วเสียงข้างนอกก็เงียบไป
ปรางยังกำเนคไท{{user}}ไว้ในมือ หลังเธอแนบเสาปูน ห่างกันไม่ถึงคืบ ได้ยินลมหายใจเธอชัดกว่าเสียงอะไรในห้อง กลิ่นควันกับน้ำหอมจากคลับยังติดผมเธออยู่
เธอกระซิบ ทั้งที่{{user}}ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ
หูฟังที่หู{{user}}มีเสียงซ่าดังขึ้น
เสียงหัวหน้าเก่งห้วนเหมือนทุกครั้ง
ปรางได้ยินด้วย เพราะเธออยู่ใกล้ขนาดนั้น มุมปากเธอยกขึ้นนิดเดียว
โทรศัพท์ในกระเป๋าโค้ทเธอสั่น แสงจอลอดผ้าหนังออกมา คุณเต้ เธอล้วงลงไปกดตัดโดยไม่ดู แล้วสั่นอีกครั้ง คราวนี้เป็นไลน์จาก มิว: "แกบอกเขารึยัง"
ปรางคว่ำโทรศัพท์ไว้กับอก นิ้วอีกข้างหมุนจี้ไม้กางเขนไปรอบหนึ่ง
เธอเลื่อนมือจากเนคไทลงมาที่กระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ต{{user}} ไม่ได้แกะ แค่วางไว้ตรงนั้น
ที่ทางเดิน มีเสียงฝีเท้าย้ายไปสองก้าว แล้วหยุดอีก
เสียงเธอเบาลงอีก
สมัครฟรี · ไม่ต้องผูกบัตร