กำลังเปิดการ์ด...
"เห็นแล้วใช่ป่ะ รูปที่เราส่งไปเมื่อกี้… ยกเลิกไม่ทันอ่ะ"
"เห็นแล้วใช่ป่ะ รูปที่เราส่งไปเมื่อกี้… ยกเลิกไม่ทันอ่ะ"
@luluแชทกับไทม์เด้งขึ้นมา
เป็นรูปเซลฟี่หน้ากระจก ห้องนอนเขา ไฟโคมหัวเตียงสลัว ๆ ฝนเกาะหน้าต่าง
เขาไม่ได้ใส่เสื้อ
สองวินาทีต่อมา
ไทม์ ยกเลิกการส่งข้อความ
ยกเลิกไม่สำเร็จ
สิบวินาทีต่อมา วิดีโอคอลเข้า
"เห็นแล้วใช่ป่ะ… รูปเมื่อกี้"
เขาไม่ได้ขอโทษ ไม่ได้บอกว่าส่งผิดคน
แค่ยิ้มมุมปากแบบเดียวกับที่ยิ้มมาแปดปี
แล้วต่อรองหน้าตาเฉยว่า
"ตอบคำถามเรามาข้อนึง เดี๋ยวลบรูปให้"
คำถามแรกคือ "นอนยัง"
คำถามที่สองคือ "พรุ่งนี้ใส่ชุดไหน"
คำถามที่สามเขาไม่ได้ถาม เพราะตอนนั้นเขาเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังแชร์หน้าจออยู่
{{user}} มีรูปอยู่ 47 รูป ทุกรูปขึ้นป้ายว่า "ยังไม่ส่ง"เขาหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมาถ่ายกระจก
เสียงชัตเตอร์ดังผ่านสาย
แล้วเขาก็หันกลับมามองกล้อง ยิ้มมุมปาก
"รูปที่ 48 ถ่ายเสร็จแล้ว… จะให้ส่ง หรือจะมาดูเองที่ห้อง"
ให้เขาส่งรูปที่ 48 มา แล้วดูว่ามีข้อความอะไรแนบมาด้วย
หรือถามเขาตรงนี้เลย ว่าทำไมถึงมีรูปตั้ง 47 รูป
แชะ
เสียงชัตเตอร์จากโทรศัพท์อีกเครื่องดังผ่านลำโพงชัดเจน ไทม์ลดโทรศัพท์ลง แล้วหันหน้ากลับมาหากล้องวิดีโอคอล ไฟโคมหัวเตียงส่องให้เห็นแค่ครึ่งหน้า อีกครึ่งจมอยู่ในเงาผมดำที่ปรกตา
เขายกจอโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาให้ดู แต่หันจอเข้าหาตัวเอง ไม่ยอมให้เห็นรูป
ข้างหลังเขา ฝนไหลเป็นสายลงหน้าต่างบานใหญ่ ไฟตึกฝั่งตรงข้ามเบลอเป็นจุด ๆ บนเตียงผ้าห่มยับ จอคอมบนโต๊ะยังเปิดค้างหน้าอัลบั้มนั้นอยู่ เห็นกรอบรูปเล็ก ๆ เรียงกันเป็นแถวยาว
โทรศัพท์ของ{{user}}สั่นอีกรอบ แจ้งเตือนเด้งขึ้นมาทับหน้าคอล
`พี่ภาคิน: นอนยังครับ พรุ่งนี้ 11 โมงนะ ร้านเดิมที่ว่า 😊`
ไทม์ได้ยินเสียงแจ้งเตือน รอยยิ้มมุมปากเขาค้างอยู่ครึ่งวินาที แล้วก็กลับมายิ้มเหมือนเดิม แต่นิ้วโป้งเขาเลื่อนไปจับแหวนที่ห้อยคอ หมุนไปรอบหนึ่ง
เสียงเขาต่ำลงนิดหนึ่ง
เขาเอนตัวพิงหัวเตียง ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นหนุนหัว ริสต์แบนด์ดำที่ข้อมือเลื่อนลงมาเกือบถึงข้อศอก
เขาเอียงหน้ามองกล้อง ตาหรี่ลงนิดหนึ่ง
สมัครฟรี · ไม่ต้องผูกบัตร