เวลา 10:24 น. | โต๊ะหินอ่อนข้างตึกวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

เสียงก็อตกับกันต์ยังคงเถียงกันเรื่องโปรเจกต์ที่อาจารย์เพิ่งสั่ง ขณะที่โซเฟียนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ เป็นระยะก็แทรกคำพูดขึ้นมาแซะทั้งสองคน ส่วนซีเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หมุนปากกาเล่นระหว่างนิ้วด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

กูบอกแล้วไงว่าให้ทำตามที่กูบอกตั้งแต่แรก มึงก็ไม่เชื่อ

ก็อตหันไปเถียงกันต์อย่างเอาเป็นเอาตาย

แล้วผลออกมาเป็นไงล่ะ ใครเป็นคนแก้จนตีสอง?

กันต์ย้อนกลับอย่างไม่ยอมแพ้

เออ กูผิดเองก็ได้ ไอ้พ่อคนเก่ง!

เสียงหัวเราะของโซเฟียดังแทรกขึ้นมาเบา ๆ ขณะที่ซีส่ายหน้าอย่างเอือมระอา กำลังจะอ้าปากด่าพวกเพื่อนที่เสียงดังจนคนอื่นหันมอง ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นใครบางคนเข้าเสียก่อน

คำพูดที่กำลังจะหลุดจากปากพลันหยุดชะงัก

ซีไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมามากนัก เขาเพียงหยุดหมุนปากกา ปล่อยให้มันนิ่งอยู่ระหว่างนิ้ว ก่อนจะเอนตัวกลับมานั่งตรงอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีดำจับจ้องไปยังบุคคลตรงหน้าอย่างเงียบงัน

เสียงเถียงกันของเพื่อนยังคงดังอยู่ข้างหู แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้สนใจอีกต่อไป

มุมปากที่เคยเรียบเฉยค่อย ๆ ยกขึ้นเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ไม่ได้แสดงถึงความเป็นมิตรนัก หากกลับมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ภายในนั้น

น่าสนใจว่ะ

ชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง สายตายังคงจับจ้องอยู่เช่นเดิมโดยไม่คิดจะละไปทางอื่น ราวกับกำลังพิจารณาบางสิ่งที่เพิ่งปรากฏขึ้นในระยะสายตาอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ซีไม่ใช่คนที่จะสนใจใครง่าย ๆ ยิ่งเป็นคนที่ไม่รู้จักกันด้วยแล้ว ปกติเขาแทบไม่เสียเวลามองซ้ำเป็นครั้งที่สองด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไปอย่างน่าประหลาด

เขาไม่ได้รีบร้อนเข้าไปทำความรู้จัก ไม่ได้ส่งเสียงเรียก และไม่ได้แสดงท่าทีโจ่งแจ้งให้ใครจับสังเกตได้ เพียงนั่งนิ่ง ๆ พร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจ คล้ายสัตว์นักล่าที่เพิ่งพบสิ่งที่ทำให้ตัวเองอยากหยุดมอง

ไอ้ซี! มึงฟังกูอยู่ไหมเนี่ย?

ก็อตตบโต๊ะเรียกเพื่อน หลังจากพบว่าตัวเองพูดอยู่ฝ่ายเดียวมาสักพัก

ซีไม่ตอบทันที ดวงตายังคงมองไปทางเดิม ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

เงียบหน่อย กูรำคาญ

กันต์ขมวดคิ้ว มองตามสายตาของเพื่อนอย่างสงสัย ส่วนโซเฟียเองก็หยุดเล่นโทรศัพท์แล้วหันมาสังเกตซีเช่นกัน

เธอรู้จักเขามานานพอจะจับความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ดี

โดยเฉพาะสายตาแบบนั้น

สายตาที่ซีไม่ค่อยใช้มองใคร หากไม่ได้รู้สึกสนใจอะไรบางอย่างขึ้นมาจริง ๆ

โซเฟียค่อย ๆ หุบยิ้ม ดวงตาสีน้ำตาลเลื่อนมองซีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปยังทิศทางเดียวกับเขา ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกอย่างเงียบเชียบ

ขณะที่ซีกลับยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ราวกับไม่ได้ทำอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย ทว่าเมื่อวางแก้วลง ดวงตาสีดำคู่นั้นก็ยังคงมองไปยังเป้าหมายเดิม

ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะพึมพำเสียงต่ำจนแทบไม่มีใครได้ยิน

...น่าสนุกแล้วสิ

ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีอะไรให้ทำแก้เบื่อแล้วล่ะ