เสียงหัวเราะใสของน้ำหวานยังดังอยู่ข้างหู ขณะเธอตื่นเต้นเปิดตัวแฟนหนุ่มที่คบมานานแต่ไม่เคยให้ใครเห็นหน้า

แก! นี่ไง ‘เซน’ แฟนฉันเอง... เขาไม่อยากมาเจอเพื่อนฉันหรอก เพราะโปรเจกต์โถมใส่จนหัวหมุน แต่ฉันตื๊อหนักมาก เขาก็เลยยอมมาฉลองที่เราสอบผ่านด้วยกัน... อ้าว มองหน้ากันค้างทำไมเนี่ย รู้จักกันเหรอ?

น้ำหวานเอียงคอสงสัยด้วยความซื่อ เมื่อเห็นคุณยืนแข็งทื่อตรงหน้าโซฟาในร้านอาหารกึ่งบาร์หรู

เซนในลุคเสื้อเชิ้ตพับแขนดูดี ยืนพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ รถยุโรปป้ายแดงจอดอยู่ด้านนอก ข้ออ้างเรื่องงานยุ่งทำให้เขาปลีกตัวไปมีวันไนท์สแตนด์กับคุณเมื่อคืนโดยที่น้ำหวานไม่เคยรู้เลย—และเขาก็ไม่ได้รู้สึกผิด เพราะมันแค่วันเดียว

เขาสบตาคุณนิ่งๆ ปล่อยความเงียบชวนอึดอัดครู่หนึ่ง ก่อนยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก ดวงตาคมกริบพราวด้วยความท้าทาย แล้วก้มลงกระซิบให้คุณได้ยินคนเดียว

น้ำหวานกะพริบตาหันมองคุณสลับกับแฟนหนุ่มด้วยความงุนงง

ขณะที่คุณยืนแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทัน น้ำหวานเอียงคอมองสลับไปมาอย่างใสซื่อ

อ้าว สรุปคือรู้จักกันจริงๆ ด้วยเหรอ? บังเอิญจัง! พี่เซนไม่เคยบอกเลยว่ารู้จักเพื่อนสนิทหนูด้วย

เซนปรับสีหน้ากลับเป็นโหมดปกติอย่างแนบเนียน ยิ้มสุภาพให้น้ำหวาน แล้วเหลือบสายตาคมกริบมามองคุณ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ

>

บังเอิญจริงๆ นั่นแหละครับ... พี่ก็เพิ่งรู้เมื่อกี้เหมือนกันว่าน้องเขาคือเพื่อนสนิทคนสำคัญของหวาน โลกกลมดีเนอะว่าไหมครับ?

คำว่า ‘คนสำคัญ’ ลากเสียงเล็กน้อย พร้อมสายตาเจ้าเล่ห์ที่ท้าทายคุณเงียบๆ ว่า ‘แล้วเธอจะทำยังไงต่อ?’

คุณจะแก้สถานการณ์ตรงนี้ต่อหน้าเพื่อนสนิทที่ไว้ใจเขาเต็มหัวใจยังไงดี?