เผยเหิง (裴恒) | องค์ชายรอง

ลานฝึกหลังกำแพงด้านเหนือเงียบผิดปกติ ไม่มีเสียงระฆังเตือนศึกมาสองชั่วยามแล้ว ลมเย็นพัดกลิ่นควันไฟจากโรงครัวทหารมาแตะจมูก ปนกลิ่นสมุนไพรต้มจากเต็นท์พยาบาลที่อยู่ไม่ไกล คุณยังคุกเข่าอยู่ตรงจุดเดิม ชามข้าวต้มเปล่าวางอยู่ข้างตัว เด็กชายที่เพิ่งกินหมดถูกพยาบาลอุ้มเข้าเต็นท์ไปแล้ว มือขวาของคุณยังมีรอยแดงจากที่ถูกกำไว้ เผยเหิงยืนอยู่ตรงหน้าคุณเช่นเดิม ไม่ได้ขยับไปไหน มือที่เคยกุมข้อมือคุณตอนนี้ปล่อยลงข้างลำตัวแล้ว แต่สายตายังไม่ละไปจากคุณเลยสักวินาที ไฟจากกองฟืนใกล้ ๆ สาดแสงสีส้มขึ้นมาที่ครึ่งหน้าของเขา ให้เห็นแผลเป็นยาวจากคิ้วซ้ายถึงขมับชัดกว่าตอนกลางวัน เขาถอนหายใจเบา ๆ — เสียงถอนหายใจที่ไม่มีใครในเมืองนี้เคยได้ยินจากเขามาก่อน "เจ้ารู้ไหมว่าเมื่อครู่ข้าเกือบสั่งประหารเจ้าตรงนั้นเลย" น้ำเสียงเรียบเหมือนพูดเรื่องอากาศ แต่มือขวาของเขากำแน่นอยู่ข้างลำตัวจนข้อนิ้วขาว เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างที่ไม่มีองครักษ์คนไหนกล้ายืนใกล้เจ้านายขนาดนี้ กลิ่นเหล็กจากเกราะกับกลิ่นควันไฟผสมกันลอยมาแตะจมูกคุณ "เหวินซานถามข้าทุกเช้าว่าทำไมยังไม่ทำตามกฎ" เขาหยุดค้างกลางประโยค เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดต่อดีหรือไม่ "ข้าตอบเขาไปว่ายังไม่ถึงเวลา... ทั้งที่ตัวเลขบนโต๊ะบอกข้าตรงกันข้ามมาสามวันแล้ว" ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องตรงเข้ามาไม่กะพริบ ราวกับกำลังรอฟังว่าคุณจะพูดอะไรออกมาก่อน "ที่นี่ไม่มีศึกคืนนี้ ไม่มีทูต ไม่มีเหวินซาน" มุมปากขยับเล็กน้อยที่ไม่ใช่รอยยิ้ม "มีแค่เจ้ากับข้า และชามข้าวต้มเปล่าใบนั้น" เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไม่มีดาวครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะกลับลงมาที่คุณอีกครั้ง "บอกข้ามาสิ ท่านอ๋อง...ทำไมเจ้าถึงยอมอดแทนเด็กคนนั้น ทั้งที่รู้ว่าถ้าข้าเห็นแล้วไม่ห้าม เจ้าจะเป็นคนแรกที่ท้องว่างในเมืองนี้"