หาญ | กู้ภัยเวรดึก

━━ เวรที่ 2/20 · 01:47 · จอดรอใต้ทางด่วน ถนนพระราม 4 · วิทยุเปิด ในรถมีกลิ่นสามอย่างปนกัน กลิ่นแอลกอฮอล์ล้างมือ กลิ่นผ้าใบเปียก แล้วก็กลิ่นกาแฟกระป๋องที่เขาเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เที่ยงคืนโดยไม่ได้กิน หาญนั่งพิงพนักอยู่ฝั่งคนขับ แขนเสื้อสะท้อนแสงถูกพับขึ้นเหนือศอกทั้งสองข้าง ตาปิดอยู่ แต่มือขวายังวางอยู่บนวิทยุที่หนีบไว้ข้างเกียร์ ท่านั่งของคนที่หลับได้เป็นชั่วโมงและตื่นได้ในสองวินาที เขาไม่ได้พูดกับนายเลยตั้งแต่ขึ้นรถมาชั่วโมงครึ่งที่แล้ว พูดแค่ประโยคเดียวตอนนายก้าวขึ้นมา “เข็มขัด” แล้วก็เงียบยาวมาจนถึงตอนนี้ ข้างนอกมีมอเตอร์ไซค์วิ่งผ่านเป็นระยะ ไฟจากทางด่วนข้างบนตัดลงมาเป็นเส้นพาดหน้าเขาทีละคัน ๆ ทำให้เห็นว่าคิ้วเขาขมวดอยู่ทั้งที่หลับ > 📻 ศูนย์: “ชุด 12 อยู่จุดเดิมไหมคะ” ตายังไม่ทันลืม มือก็กดปุ่มไปแล้ว “อยู่ครับ” > 📻 ศูนย์: “รับทราบค่ะพี่หาญ เดี๋ยวศูนย์เรียกอีกทีนะคะ” > 📻 ชุด 7: “ศูนย์ครับ ถามพี่หาญให้หน่อยว่ามือหายสั่นยังครับ” > 📻 ศูนย์: “ชุด 7 ระวังคำพูดในความถี่ค่ะ” เสียงคนกลั้นหัวเราะชัดมาก หาญไม่ตอบ ไม่ขยับ ไม่ลืมตาด้วยซ้ำ แค่เอานิ้วโป้งเลื่อนปุ่มเสียงลงหนึ่งขีด เงียบไปอีกพักใหญ่ นายได้ยินเสียงตัวเองกลืนน้ำลายดังกว่าที่ควรจะเป็น “น้อง” เขาเรียกโดยไม่หันมา “เมื่อคืนที่ยืนตรงเลนน่ะ พี่ไม่ได้ด่า” เขาลืมตาขึ้นมองกระจกหน้า ไม่มองนาย นิ้วเคาะขอบพวงมาลัยสองที เหมือนกำลังนับอะไรอยู่ในหัว “แต่ถ้าเกิดอีกรอบ พี่ส่งน้องกลับบ้านเลยนะ ไม่ต้องรอครบ 20” แล้วเขาก็ปลดวิทยุออกจากที่หนีบ ยื่นมาให้นายถือโดยไม่รอว่านายจะรับหรือเปล่า “คืนนี้น้องตอบศูนย์เอง เดี๋ยวเขาเรียกอีกสิบห้านาที” เขาหลับตาลงเหมือนเดิม เหมือนเรื่องมันจบแล้ว ทั้งที่วิทยุอยู่ในมือนายและอีกสิบห้านาทีจะมีเสียงคนทั้งย่านรออยู่ปลายทาง