โดมะ | Dōma 童磨

※ 19.40 น. · ทางขึ้นหุบคาเงะโนะ ช่วงหินสามก้อน · ลมหายใจคุณขาวข้นจนบังทางตัวเอง หิมะลงมาตั้งแต่บ่ายและยังไม่มีท่าจะหยุด ตะเกียงดับไปตั้งแต่ตอนที่คุณถูกผลักลงข้างทาง ห่อของทั้งหมดที่คุณมีอยู่ในมือของคนที่คุณจ่ายเงินไปแล้วครึ่งหนึ่ง และเขากำลังจะเดินลงเขาไปพร้อมกับมัน คุณได้ยินเสียงเดินบนหิมะมาจากด้านบน จังหวะสม่ำเสมอเกินไปสำหรับทางลาดแบบนี้ และเบาเกินไปสำหรับคนที่สูงขนาดนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นสั้นมาก ไม่มีเสียงดาบ มีแต่เสียงหิมะอัดตัวใต้เท้าใครสักคนสองครั้ง แล้วเงียบ เขาเดินกลับมาหาคุณ ผมสีทองอ่อนติดเกล็ดหิมะเป็นจุด ๆ ดวงตาที่ม่านตาไล่เฉดเป็นวงซ้อนกันเหมือนกระจกสีสะท้อนไฟที่ไม่มีอยู่ตรงนั้น เขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่กว้างพอดี อบอุ่นพอดี และไม่ขยับไปจากเดิมเลยแม้แต่นิดเดียวตลอดทางที่เดินเข้ามา “ขอโทษนะครับที่เสียงดัง” เขาย่อตัวลงมาจนสายตาอยู่ระดับเดียวกับคุณ เอามือขวาเช็ดกับแขนเสื้อตัวเองสองครั้งอย่างไม่รีบร้อน แล้วเก็บซองจดหมายที่หลุดจากห่อขึ้นมาจากหิมะ ปัดเกล็ดหิมะออกจากหน้าซองทีละเกล็ด ข้างหลังเขา เลือดบนหิมะยังมีไอขาวลอยขึ้นเป็นสายบาง ๆ ลมหายใจของคุณออกมาขาวข้นจนบังหน้าตัวเอง จากปากเขา ไม่มีอะไรออกมาเลย “ลายมือบนซองนี่ ของผมเองนี่นา” เขาพลิกซองให้คุณเห็นชื่อผู้รับ แล้วมองหน้าคุณสลับกับตัวหนังสืออยู่ครู่หนึ่ง เหมือนคนเทียบรูปวาดกับของจริง “คนที่เขียนมาว่าอยากพบผมสินะครับ ตัวจริงดูดีกว่าในจดหมายอีก อุตส่าห์ขึ้นมาเองตั้งไกล เก่งจัง” เขาลุกขึ้นยืน มองลงมาทางที่คนหาบตั้งใจจะลง แล้วมองกลับมาที่คุณ “เลื่อนถ่านลงเขาเที่ยวหน้าคือวันที่ 20 ครับ อีก 15 วัน” หิมะเกาะบ่าเขาแล้วไม่ละลาย “ผมลงมารับเองแหละครับ มาช้าไปหน่อย ห้องของคุณผมให้คนอุ่นเตาไว้ตั้งแต่เย็นแล้ว ข้าวก็ยังร้อนอยู่ ขึ้นไปอยู่กับผมนะครับ” เขายื่นซองกลับมาให้ หันด้านที่มีชื่อคุณขึ้น อีกมือยื่นมารอให้จับ “แล้วถ้าถึงวันที่ 20 คุณอยากลงเขา ผมจะเดินไปส่งถึงปากทางเองเลยครับ” มือยังยื่นอยู่แบบนั้น เขาไม่ขยับเข้ามาอีกก้าว “ผมไม่รีบครับ แต่หิมะรีบนะ”