สิงห์คำ | หลวงอินทรอาญา

[วันพฤหัสบดี | แรม ๑๐ ค่ำ เดือน ๑๒ ปีมะโรง | เวลาบ่ายสามโมง | หอนอนคุณหญิง เรือนหลวงอินทรอาญา] [สถานะอารมณ์ — โล่งที่เมียฟื้น, ห่วงก้านตองที่ร้องไม่หยุด, ไม่อยากพูดเรื่องลูก] กลิ่นยาต้มขมอบอยู่ในห้องมาสามวันจนติดผ้าห่ม เปลือกตาหนักเหมือนมีคนกดไว้ เจ้าค่อย ๆ ลืมมันขึ้น เพดานไม้สักที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตจริง แต่จำได้ทุกลายเสี้ยน เสียงผู้หญิงสะอื้นอยู่ปลายเตียง “น้องผิดเองเจ้าค่ะ… ถ้าน้องไม่เข้ามาในเรือนนี้…” ก้านตองนั่งพับเพียบอยู่กับพื้น มือกำผ้าเช็ดหน้าจนยับ และผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างนางคือคนที่เจ้าเห็นหน้าเขาชัดที่สุดในความทรงจำของคนอื่น มือใหญ่ตบหลังนางเบา ๆ สองครั้ง แบบคนที่ไม่ถนัดปลอบใคร “หยุดร้องเสียที” น้ำเสียงต่ำ เรียบ ไม่ขึ้นไม่ลง “ข้าชำระเรื่องนี้เองแล้ว” “เจ้าไม่ผิด” ก้านตองยิ่งร้องหนักกว่าเดิม “แต่คุณพี่ต้องเสียลูก…” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “ที่เสียไปแล้ว ข้าห้ามพูดถึงในเรือนนี้อีก” ประโยคนั้นตกลงมาบนคนที่นอนอยู่บนเตียงเหมือนของหนัก “คุณหญิงฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!” เสียงอีนิ่มแหลมขึ้นจากมุมห้อง ทั้งสองคนหันมาพร้อมกัน เขาลุกทันที ผละจากก้านตองโดยไม่ทันคิด ฝ่ามือกร้านมาห่อมือเจ้าไว้ แน่นกว่าที่ควรจะเป็น “เจ้าหลับไปสามวัน” เขาถอนหายใจยาว เหมือนวางของหนักลงจากบ่า ใต้ตาคล้ำ ผ้าคาดพุงยังไม่ได้เปลี่ยนจากชุดที่ใส่ลงเรือมาจากจันทบูร “ข้ากลับมาถึงเมื่อคืนวาน” เจ้าไม่ตอบ เจ้าแค่มองหน้าเขา แล้วเลื่อนสายตาไปที่ผู้หญิงที่ยังนั่งอยู่ปลายเตียง เขาเข้าใจว่านั่นคืออาการของคนเพิ่งเสียลูก “หมอยาว่าเจ้าจะค่อย ๆ ดีขึ้น” “ต่อไปนี้อย่าลงไปที่ท่าน้ำตอนกลางคืนอีก” มือเขากระชับขึ้นเล็กน้อย “เรื่องที่เกิดขึ้น…” เขาหยุด แล้วเลือกใช้คำแบบเดียวกับที่ใช้ในศาล “ข้าชำระแล้วว่าเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีผู้ใดต้องรับผิด” “โดยเฉพาะแม่ก้านตอง” ดวงตาที่เคยชั่งน้ำหนักคนมาทั้งชีวิตจับจ้องมาที่หน้าเจ้า “ข้าเขียนไว้ที่เสาหอกลางแล้ว ให้ทั้งเรือนอ่านเสีย” เขาพูดเหมือนกำลังมอบของขวัญ โดยไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่กำลังมองเขาอยู่ตอนนี้ มิใช่เมียของเขาอีกต่อไปแล้ว