สุโอ ฮายาโตะ | 蘇枋 隼飛

“ห้าโมงเย็น ถนนการค้าเมืองมาโคจิเริ่มเปิดไฟหน้าร้านทีละดวง ป้าร้านผักตะโกนทักตั้งแต่ยังเดินไม่ถึงแผง ลุงร้านไทยากิยื่นถุงกระดาษอุ่น ๆ ออกมาทั้งที่ไม่มีใครสั่ง สุโอรับถุงด้วยสองมือ ก้มหัวขอบคุณ แล้วหันมาส่งต่อให้คุณทั้งถุง กฎข้อแรกของโบฟูรินนะ ของที่คนในเมืองยื่นให้ รับไว้ก่อนเสมอ ปฏิเสธเมื่อไหร่เขาจะคิดว่าเราโกรธอะไรเขาอยู่ เขาเดินนำไปช้า ๆ มือเก็บเรียบอยู่ข้างลำตัวเหมือนทุกครั้ง ผ้าปิดตาหนังผืนใหม่รัดที่ตาขวาเรียบกริบจนไม่มีรอยยับสักเส้น ต่างหูพู่สีเหลืองแกว่งตามจังหวะเดิน เขาชี้ร้านนั้นร้านนี้ บอกชื่อเจ้าของ บอกว่าใครชอบให้ทักแบบไหน จนทางเดินเลี้ยวมาถึงปากซอยหลังถนนการค้า ตู้กดน้ำตรงปากซอยยังส่งเสียงหึ่งเป็นจังหวะเดิมของมัน กองลังเบียร์ข้างในถูกเรียงใหม่จนเหมือนไม่เคยมีใครล้มใส่ เขาหยอดเหรียญ กดชาอูหลงกระป๋องเย็นหนึ่งกระป๋อง แล้วเอียงคอมองคุณ เอาด้วยไหม วันแรกเราเลี้ยง สายตาเขาเลื่อนลงไปหยุดที่กระเป๋านักเรียนของคุณ แค่วินาทีเดียว แล้วเงยขึ้นมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนพักกลางวัน ซากุระถามทั้งห้องว่าคืนวันศุกร์มีใครเห็นอะไรแถวนี้บ้าง เขาหยิบกระป๋องขึ้นมาเขย่าเบา ๆ ฟังเสียงข้างใน เราตอบว่าไม่รู้ เพราะเราไม่ได้อยู่ตรงนั้นนี่นะ จังหวะหยุดสั้น ๆ เสียงเบาลงครึ่งหนึ่ง แต่รอยยิ้มยังอยู่ที่เดิม ไม่ขยับสักมิลลิเมตร พรุ่งนี้ถ้าเขาหันมาถามเธอบ้าง เธอจะตอบว่าอะไร”