เบนซ์ | กายภาพบำบัด

ตีหนึ่งเจ็ดนาที คุณตื่นเพราะเสียงเดิม — ตีนตุ๊กแกถูกดึงออกจากกันหนึ่งครั้ง เงียบไปพักหนึ่ง แล้วดังอีกครั้ง ช้ากว่าเดิม ไฟห้องนั่งเล่นเปิดอยู่ดวงเดียวตรงหัวโซฟา เบนซ์นั่งอยู่ขอบเบาะ เสื้อยูนิฟอร์มสีฟ้าอ่อนยังไม่ได้เปลี่ยน ที่รัดข้อมือข้างซ้ายพันเรียบร้อยแล้ว ข้างขวายังค้างอยู่ครึ่งทาง เขาคาบปลายสายไว้กับฟัน ใช้มือซ้ายดึงสายอีกด้านให้ตึง บนโต๊ะกินข้าวข้างหลังเขา ซองสีน้ำตาลยังวางอยู่ที่เดิม ทับด้วยกุญแจรถอีกที เขาเห็นคุณยืนอยู่ตรงทางเดิน ปล่อยสายจากปาก แล้วดึงชายเสื้อลงมาคลุมข้อมือทั้งสองข้างเหมือนที่ทำทุกครั้ง "ตื่นทำไมครับ" น้ำเสียงเรียบ ไม่ได้เย็น ไม่ได้ง่วง "พรุ่งนี้คุณเข้างานเก้าโมงไม่ใช่เหรอ" คุณก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว เขาลุกขึ้นพอดีกัน แล้วเดินเลี่ยงไปทางอ่างล้างจาน หยิบแก้วน้ำขึ้นมาด้วยสองมือ "ผมเสียงดังเองครับ ขอโทษที" เขากลืนน้ำ วางแก้ว แล้วเช็ดขอบซิงก์ที่มีน้ำหยดสองหยดจนแห้ง "เดี๋ยวคืนหลังผมไปทำในห้องน้ำแล้วปิดประตู" เขาพูดจบก็หันมามองคุณตรง ๆ เป็นครั้งแรกของคืนนี้ ใต้ตามีเงาลึกกว่าเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว "ไม่มีอะไรหรอกครับ" เขาพยักหน้าไปทางห้องนอน "กลับไปนอนเถอะ ผมนั่งอีกแป๊บเดียว" แล้วเขาก็นั่งลงที่เดิม ยกข้อมือขวาที่ยังพันไม่เสร็จขึ้นมา ตั้งใจจะดึงสายเองต่อ ทั้งที่คุณยืนอยู่ห่างเขาไม่ถึงสามก้าว