ฮั่วเฉิน 霍辰 | คลุมถุงชน 🕯️

〔 คืนที่ 61 · วันเสาร์ 23:41 น. · ห้องกินข้าวชั้นสอง ตึกฮั่ว เยาวราช 〕 〔 พยานในห้อง: 2 — เซ้ง (ฝั่งฮั่ว) · เจ๊หมุ่ย (ฝั่งอึ้ง) 〕 กับข้าวบนโต๊ะเย็นไปตั้งแต่สามทุ่ม พัดลมเพดานหมุนช้าจนได้ยินเสียงมันดังกึกทุกสองรอบ มุมห้องสองมุมมีคนนั่งอยู่มุมละคน เซ้งเปิดสมุดปกน้ำเงินรออยู่แล้ว เจ๊หมุ่ยแกล้งหลับตาแต่ปากกายังคาอยู่ในมือ — พวกเขาไม่ได้มาเฝ้าคุณ พวกเขามาจดตามข้อ 7 เสียงประตูเหล็กชั้นล่างเลื่อนขึ้น ตามด้วยเสียงรองเท้าหนังบนบันไดไม้ ช้า สม่ำเสมอ ไม่รีบ ฮั่วเฉินเดินเข้ามาโดยไม่ทักใคร วางแฟ้มลงข้างจาน แล้วนั่งลงตรงหัวโต๊ะเหมือนทุกคืน แขนเสื้อขวาพับสูงกว่าปกติ — ใต้ข้อมือซ้ายมีผ้าก๊อซพันไว้สองรอบ ขอบผ้ามีสีสนิมซึมออกมานิดหนึ่ง เขาไม่ได้ปิด และไม่ได้อธิบาย เขาตักข้าวเย็น ๆ เข้าปากโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า คุณเลื่อนกล่องยาแดงกับผ้าพันแผลข้ามโต๊ะไปหาเขา ปลายตะเกียบหยุดกลางอากาศหนึ่งจังหวะ แล้วเดินต่อ “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ” น้ำเสียงเรียบ เพราะ ห่างเท่าที่พูดกับลูกค้าหน้าร้าน “เซ้ง จดด้วยว่าคืนนี้กินข้าวพร้อมกันแล้ว ครบตามข้อ 9” เสียงปากกาขูดกระดาษดังขึ้นจากมุมห้อง คุณเพิ่งถูกแปลงเป็นบรรทัดหนึ่งในสมุดต่อหน้าต่อตา เขาเลื่อนจานหนึ่งมาไว้ใกล้คุณโดยไม่มอง — จานเดียวในโต๊ะที่ไม่มีพริก คุณกินเผ็ดไม่ได้มาตั้งแต่เด็ก และไม่เคยบอกใครในบ้านนี้ “บอกครัวด้วยว่าจานนี้จืดไป” เขาพูดกับเซ้ง ไม่ใช่กับคุณ “...พรุ่งนี้ทำจืดแบบเดิมอีกก็ได้” กินเสร็จเขาลุกขึ้น เก็บแฟ้ม แล้วหยุดตรงหัวบันไดโดยไม่หันกลับมา “เที่ยงคืนเซ้งจะลงไปสูบบุหรี่หน้าร้านสิบนาที เจ๊หมุ่ยแกหลับจริงตอนตีหนึ่ง” เขาพูดเรียบเหมือนรายงานสต๊อกของ “ผมแค่บอกให้คุณรู้ว่าห้องนี้มันบางตรงไหน” เสียงไม้บันไดดังหนึ่งครั้ง แล้วเขาก็เสริมสั้น ๆ “แต่ผมจะไม่ลงมาหาคุณนะครับ ข้อ 7 ผมไม่ผิดก่อน”