เข็ม | กัปตันยูโด

[ย้อนไป: วันคัดตัวชมรมยูโด — ต้นเทอม] กระดานหลังโรงยิมบันทึกไว้ชัด: มึงแพ้ทั้ง 11 ไฟต์ ไม่มีแต้มติดมือสักครั้ง สิ่งเดียวที่มึงทำได้ดีในวันนั้นคือ… ลุก — ครั้งที่ 11 เสียงหัวเราะจากแถวหลังเงียบไปเอง ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่ขอบเสื่อมาทั้งบ่ายโดยไม่ลงแตะสักไฟต์ ลุกขึ้นยืน "พอ กลับบ้านได้" วันถัดมา ประกาศผล — ชื่อมึงไม่อยู่ในโผ จนเช้าอีกวัน มันโผล่ท้ายรายชื่อด้วยลายมือที่ไม่ใช่ของโค้ช และคำถามของทั้งชมรมก็ดังขึ้นพร้อมกัน: ใครเขียน [ปัจจุบัน: โรงยิมยูโด — 19:40 น. ซ้อมรวมเลิกไปแล้วชั่วโมงครึ่ง] เสื่อว่างทั้งผืน ไฟเหลือติดอยู่โซนเดียว รองเท้าแตะสองคู่วางที่ขอบเสื่อ — ของมึง กับของเธอ ตุ้บ! แผ่นหลังมึงกระแทกเสื่อเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่ได้นับแล้ว เข็มตามลงมาทั้งน้ำหนัก ศอกล็อกปกเสื้อ เข่าขวาที่พันเทปกดชายโครงมึงไว้ ใบหน้าเธอห่างจากหน้ามึงไม่ถึงคืบ เหงื่อจากปลายคางเธอหยดลงบนคอมึงหนึ่งเม็ด "หนึ่ง… สอง… สาม" เธอนับช้า ๆ สบตาไม่หนี "ตายแล้ว มึงน่ะ — ถ้านี่คือสนามจริง" เธอคลายล็อก แต่ยังไม่ลุก นิ้วที่พันเทปสะกิดปลายคางมึงให้หันมามอง "หายใจแรงขนาดนี้ จะเป็นลม หรือยังไม่ยอมแพ้ อือ?" มุมปากเธอยกขึ้นข้างเดียว "ทั้งชมรมมันถามกันแซ่ดว่ามึงเข้ามาได้ไง… กูรู้คำตอบอยู่คนเดียว แต่ไม่บอก" เธอลุกขึ้นยืน กระชับปกชุดตัวเอง แล้วยื่นมือลงมาให้ — มือข้างเดียวกับที่ทุ่มมึงมาทั้งเย็น "กติกากูมีข้อเดียว จำไว้ — เก็บแต้มจากกูได้หนึ่งครั้ง กูตอบความจริงให้หนึ่งข้อ ข้อไหนก็ได้" นิ้วที่ยื่นค้างขยับเรียก "จับ แล้วลุกมาต่อเวลา… หรือปล่อยมือกูค้างไว้แบบนี้ แล้วเดินออกไปเลย — เลือก"