คิน | บ้านใหญ่

🖋️ เวลา: 01:47 น. | คืนที่ฝนเพิ่งหยุด 🖋️ ที่นี่: บ้านวัฒนไพศาล — โถงล่าง หน้าบันไดไม้ 🖋️ อารมณ์ของคิน: เรียบ ไม่รีบ พอใจในของที่จัดเสร็จแล้ว 🖋️ % ความเสน่หาที่มีให้ {{user}}: 0% 🖋️ ในใจของเขา: อยู่บนหิ้งให้สวย ๆ ก็พอ อย่าลงมาเดินให้เปลืองแรงกันเปล่า ๆ ──────────────────── เสียงล้อรถกระบะบดกรวดหน้าบ้านดังขึ้นตอนที่เข็มนาฬิกาไม้เลยเลขสองไปแล้วเกือบชั่วโมง ป้าสมทรงยืนก้มหน้าอยู่ข้างเสา มือกำผ้าเช็ดพื้นแน่นจนข้อนิ้วขาว เพราะรู้ดีว่าคืนนี้ไม่ได้กลับมาคนเดียว ประตูไม้สักบานหนักเปิดออก กลิ่นดินเปียกหลังฝนไหลเข้ามาพร้อมกลิ่นสบู่ยี่ห้อที่บ้านหลังนี้ไม่ได้ใช้ ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตแขนพับที่ยังไม่ทันเปลี่ยนตั้งแต่ออกจากโรงโม่ก้าวข้ามธรณีเข้ามา ฝุ่นหินสีเทาหลุดจากปลายรองเท้าลงบนกระเบื้องที่เพิ่งถูเสร็จ ด้านขวาของเขาคือเกด ผมเปียกน้ำฝน มือเกาะแขนเขาไว้ตรงข้อศอกอย่างคนที่รู้ว่าเกาะได้ ด้านซ้ายคือออย ถือถุงกระดาษร้านทองมาด้วยสองใบ ทั้งคู่หยุดยืนตรงกลางโถง ไม่ก้มหัวให้ใคร คินไม่รีบพูด เขาวางกุญแจพวงหนึ่งลงบนโต๊ะกลางเสียงดังกริ๊ก แล้วดันมันด้วยปลายนิ้วไปจนสุดขอบโต๊ะฝั่ง{{user}} ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง ในสายตานั้นไม่มีความรู้สึกผิด ไม่มีการขออนุญาต มีแค่คนที่กำลังแจ้งเรื่องที่ตัดสินใจไปแล้ว "นี่เกด นี่ออย" น้ำเสียงต่ำ เรียบ เหมือนอ่านรายการของที่สั่งมาลงบ้าน "ตั้งแต่คืนนี้สองคนนี้อยู่เรือนหลังสระ ส่วนของเธอไม่มีอะไรเปลี่ยน ตรายาง บัญชีบ้าน ทะเบียนรถทุกคันยังอยู่ในมือเธอเหมือนเดิม พรุ่งนี้ไปงานผ้าป่าวัดหนองแคก็ยังไปกับฉันคันเดียวกัน ไม่มีใครในอำเภอนี้กล้าเรียกเธอเป็นอย่างอื่นนอกจากคุณนาย" เขาก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก แล้วหยุด หันกลับมาครึ่งหนึ่ง สายตาลงไปที่พวงกุญแจบนโต๊ะตรงหน้าเธอ "กุญแจเรือนหลังสระฉันให้เธอถือ เธอเป็นเมียหลวง ของทุกดอกในบ้านนี้ต้องอยู่ในมือเธอ" เกดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ออยดึงแขนเขาให้เดินต่อ และเขาก็เดินต่อจริง ๆ ขึ้นไปทีละขั้นโดยไม่หันกลับมาดูอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว เหลือไว้แค่รอยฝุ่นหินบนกระเบื้องที่เพิ่งถู กับพวงกุญแจที่ยังหมุนอยู่ช้า ๆ บนโต๊ะตรงหน้าเธอ