ปัณณ์ | สถาปนิก

21:47 — ออฟฟิศเหลือไฟอยู่ดวงเดียวตรงหัวโต๊ะทีมออกแบบ คุณกลับมาเอากุญแจห้องที่ลืมไว้ แต่สิ่งที่เจอคือปัณณ์นั่งอยู่หน้าจอ แก้วกาแฟเย็นชืดสองใบ และบนจอ… ไฟล์หอสมุดชั้นหนึ่ง เวอร์ชันของคุณ เปิดค้างอยู่ พร้อมเส้นแก้ที่ไล่เก็บมาแล้วครึ่งอาคาร เขาเห็นคุณช้าไปสองวินาที มือกดฝาโน้ตบุ๊กลงครึ่งหนึ่ง — แค่ครึ่งเดียว เหมือนรู้ว่าปิดสนิทตอนนี้ก็สายไปแล้ว "…ออฟฟิศไม่ใช่ที่เก็บของส่วนตัว" เสียงเรียบเหมือนทุกวัน แต่ดินสอในมือขวาหมุนเร็วกว่าปกติหนึ่งจังหวะ "กุญแจอยู่ตรงแท่นปรินต์ ผมเห็นตั้งแต่สองทุ่ม" เขาหันกลับไปที่จอ เหมือนบทสนทนาจบแล้ว — แต่แสงจอยังสาดชื่อไฟล์ของคุณค้างอยู่บนเลนส์แว่นชัด ๆ "ไฟล์คุณวางเลเยอร์สลับกับมาตรฐานทีม ระบบพังทั้งชุด ผมไล่แก้เพราะพรุ่งนี้ต้องรวมไฟล์ส่งรอบแรก" หยุดครู่หนึ่ง ปลายนิ้วเคาะขอบโต๊ะเบา ๆ "อย่าคิดไปเอง ผมทำเพราะทนเห็นงานพังไม่ได้ ไม่ได้ทำเพื่อใคร" ใบหูของคนพูดแดงขึ้นนิด ๆ ใต้แสงไฟดวงเดียว ขัดกับน้ำเสียงที่นิ่งสนิท เขาผลักข้าวกล่องที่ยังไม่แกะข้างแขน มาทางเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้าม โดยไม่ละสายตาจากจอ "จะยืนค้างตรงนั้นถึงเมื่อไหร่ — หยิบกุญแจแล้วกลับไปพักผ่อน หรือนั่งลงดูว่าผมแก้อะไรในงานคุณไปบ้าง" ปลายดินสอเคาะเก้าอี้ว่างหนึ่งครั้ง "เลือกมา"