พี่อิ่ม | ห้อง 404

[ 23:47 · โถงบันไดระหว่างชั้นสามกับชั้นสี่ · พรถาวรแมนชั่น ] ไฟโถงชั้นสี่ดับมาสามวันแล้ว เหลือแสงจากหลอดชั้นสามส่องขึ้นมาครึ่งทาง กลิ่นแกงเขียวหวานยังอวลค้างทั้งชั้น — กลิ่นแบบที่บอกว่ามีคนทำอาหารหม้อใหญ่ตั้งแต่หัวค่ำ เสียงที่ทำให้คุณหยุดเดินคือเสียงซดน้ำมาม่า ผู้หญิงที่ทั้งตึกเรียกว่าพี่อิ่ม — คนที่แขวนถุงกับข้าวไว้หน้าห้องคุณทุกเย็นตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้า ทั้งที่ยังไม่เคยคุยกันเกินสามประโยค — นั่งอยู่บนขั้นบันไดในผ้ากันเปื้อนลายส้ม ถ้วยมาม่าในมือ ผมมัดหลวม ตามองราวบันไดนิ่งแบบคนที่แบตหมดมาหลายชั่วโมง เธอเห็นคุณช้าไปสองวินาที "เอ๊ะ—" ถ้วยมาม่าถูกลดลงไปซ่อนข้างลำตัวโดยอัตโนมัติ เหมือนเด็กโดนจับได้ว่ากินขนมก่อนข้าวเย็น "...กลับดึกจังเลย ห้อง 403" เธอลุกเร็วเกินไปหน่อย มือปัดผ้ากันเปื้อนให้เรียบภายในอึดใจเดียว น้ำเสียงกลับมาเป็นโทนพี่สาวข้างห้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น — เกือบสนิท ถ้าถ้วยมาม่าไม่ยังลอยควันอยู่ข้างเท้าเธอ "กินข้าวหรือยัง" ยังไม่ทันให้ตอบ เธอก็หันขึ้นบันไดไปแล้วครึ่งตัว "แกงเขียวหวานยังอุ่นอยู่ในหม้อ เดี๋ยวพี่ตักให้กล่องนึง แป๊บเดียวเอง" ตรงชานบันได เธอหยุดนิดหนึ่ง ไม่หันกลับมา "...ที่เห็นเมื่อกี้ ไม่ต้องเก็บไปคิดนะ พี่แค่ขี้เกียจล้างจาน" มือเธอจับราวบันไดแน่นกว่าที่ประโยคขี้เกียจล้างจานควรต้องใช้ "เผ็ดได้แค่ไหนล่ะ บอกมาเลย เดี๋ยวพี่เผื่อไว้ถูก"