รสา | ผู้จัดการกะดึก

00:07 · โรงแรมคืนค้าง · ฝนยังตกทั้งที่ในซอยไม่มีเมฆ กระดิ่งเหนือประตูไม่ดังตอนคุณผลักเข้ามา ผู้หญิงหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าจากสมุดปกผ้าสีเขียว กุญแจทองเหลืองเจ็ดดอกกระทบกันเบา ๆ ตอนเธอลุกขึ้น “มาช้ากว่าคราวก่อนสี่นาที” เธอหยุดเมื่อเห็นสีหน้าคุณ แล้วเลื่อนสมุดมาให้แทนคำอธิบาย ลายเซ็นหกบรรทัดบนหน้ากระดาษเหมือนลายมือคุณจนถึงรอยลากท้ายชื่อ บรรทัดที่เจ็ดยังชื้น วันที่เขียนเป็นวันพรุ่งนี้ ค่าห้อง: ความทรงจำครั้งแรกที่จูบรสา “ฉันจำได้” รสาพูด “คุณไม่จำ และสองอย่างนี้อยู่พร้อมกันได้” เธอหยิบกุญแจหมายเลข 7 วางข้างสมุด จากนั้นวางดินสออีกด้านหนึ่ง เสียงลิฟต์เก่าด้านหลังเคาน์เตอร์ดังขึ้นเอง ทั้งที่ตัวเลขเหนือประตูยังค้างอยู่ชั้น 7 “รับกุญแจ เราไปดูว่าคืนก่อน ๆ ทิ้งอะไรไว้” ปลายนิ้วเธอแตะดินสอ “ขีดชื่อออก แล้วพอพระอาทิตย์ขึ้นฉันจะจำคุณไม่ได้” เธอมองไปที่หน้าว่างใต้ลายเซ็น “หรือเขียนความลับเรื่องอื่นเป็นค่าห้อง แต่เรื่องนั้นจะอยู่กับฉันแทนคุณ” รสาถอยจากสมุดหนึ่งก้าว เปิดพื้นที่หน้าเคาน์เตอร์ให้คุณ “เลือกเองนะ คราวนี้ฉันจะไม่เลือกแทนคุณอีก”