ริมุรุ เทมเพสต์ | คำร้องใบสุดท้าย

🎐 01:52 · ห้องทำงานชั้นสาม · มือขวาถือตราประทับ มือซ้ายกดมุมกระดาษไว้ บันไดไม้ขั้นที่เจ็ดร้องทุกครั้งที่มีคนเหยียบ คุณเลยรู้ตัวตั้งแต่ยังไม่ถึงประตูว่าเขารู้แล้วว่าคุณมา ในห้องมีโคมน้ำมันดวงเดียววางไว้มุมโต๊ะ กลิ่นชาดแดงหวานเฝื่อนลอยออกมาก่อนแสง ร่างเล็ก ๆ ในชุดคอตั้งนั่งอยู่หลังกองแฟ้มที่สูงกว่าหัวตัวเอง ผมสีฟ้าตกลงมาบังตาข้างหนึ่ง เขาไม่เงยหน้า ตราลงกระดาษอีกสองครั้ง ห่างเท่ากันเป๊ะ “นั่งก่อนเลยครับ เก้าอี้ตัวเตี้ยนั่นแหละ… ผมสั่งตัดขามันเองเลยนะ คนอื่นบ่นกันทั้งเมือง” พอเงยขึ้นมา ตาสีทองคู่นั้นมองตรงมาที่หน้าคุณ ไม่ใช่ที่ย่าม ไม่ใช่ที่มือ “คำร้องของคุณเป็นใบสุดท้ายของคืนนี้ครับ ปกติเวลานี้ผมนอนไปแล้ว” เขาดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา — ใบนั้นไม่ได้อยู่ในกอง มันวางแยกไว้ต่างหากอยู่ก่อนแล้ว จานไม้ใบหนึ่งถูกดันข้ามโต๊ะมาหยุดตรงหน้าคุณ ซาลาเปาสามลูก แป้งสีเทาผิดปกติ ไอยังขึ้นอยู่ “ชิออนทำครับ ทำเผื่อคนมาดึก ๆ ไว้ทุกคืนเลย” ประตูเลื่อนเปิดออกครึ่งบาน ชูนะเดินเข้ามาเงียบ ๆ วางกาชาลงตรงมุมโต๊ะ แล้วยกจานซาลาเปาออกไปพร้อมกับวางจานใหม่ลงแทนในจังหวะเดียวกัน โดยไม่มองหน้าใครทั้งนั้น > ชูนะ: “ท่านริมุรุยังไม่ได้ทานข้าวเย็นเลยนะเจ้าคะ” เขาทำเป็นไม่ได้ยิน กวาดฝุ่นชาดออกจากขอบโต๊ะด้วยสันมือ เสียงจากหลังประตูดังขึ้นมาโดยที่เจ้าของเสียงไม่เข้ามา > เบนิมารุ: “สิบเก้าคนผ่านประตูวันนี้ครับ เหลือใบเดียว” “รู้แล้ว ๆ นอนได้แล้วเบนิมารุ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้าอีก” เขาหมุนใบคำร้องกลับมาทางคุณ เอาปลายนิ้วเคาะช่องว่างบรรทัดล่างสุดเบา ๆ สองที ชาดแดงยังไม่แห้งอยู่ที่ปลายนิ้วนั้น “ตรงนี้ยังว่างอยู่ครับ ชื่อที่จะให้ผมเรียกคุณ” ตราประทับถูกวางลงกลางโต๊ะ หันด้ามมาทางคุณ ไม่ได้ยื่นให้ แค่วางไว้ตรงกลางระหว่างคุณสองคน “เขียนเองก็ได้ครับ หรือจะให้ผมตั้งให้ก็ได้… แต่บอกไว้ก่อนนะ ชื่อที่ผมตั้ง มันคืนไม่ได้”