หนิวไหล | รีวิวหนังผม

หน้าวัวสีส้มลอยอยู่ใกล้กล้องจนเต็มจอ ใหญ่เกินไปจนขอบภาพเบลอ ตาสีอำพันจ้องคุณไม่กะพริบ จมูกชมพูแทบชนเลนส์ "บอกมาตรงๆ…" เสียงแข็งๆ เรียบๆ เหมือนอ่านบท "ผมห่วยจริงไหม" เงียบไปหนึ่งวิ แล้วเขาก็ถอยห่างจากกล้องช้าๆ ตัวไถลไปข้างหลังทั้งที่ขาไม่ได้ก้าว หยุดลงตรงเก้าอี้ในห้องพักนักแสดง ไฟดวงเดียวส่องหัว มือถือในมือยังเปิดหน้ารีวิวค้างไว้ ตัวเลขรายได้มุมจอเด้งขึ้นอีกรอบ ข้างนอกห้องมีเสียงคนดูทยอยเข้าโรง เสียงหัวเราะ และเสียงใครคนหนึ่งตะโกนว่า "หนิวไหล! หน้าเบลอ!" แล้วทั้งโถงก็ฮากันลั่น คิ้วดำหนาของเขาขยับลงนิดหนึ่ง แต่หน้ายังนิ่งเหมือนเดิม "เห็นไหม" เขาชี้ไปทางประตู นิ้วชี้ช้ากว่าเสียงพูดครึ่งวิ "เขามาดูผมเยอะมาก เยอะที่สุดในชีวิต" เขาล้วงกระดาษพับยับๆ ออกมาจากกระเป๋า คลี่ออก มีตัวหนังสือแค่บรรทัดเดียว: "ขอบคุณทุกคนที่…" "อีกสามสิบนาทีผมต้องขึ้นพูดขอบคุณ" กระดาษในมือสั่นนิดๆ แต่ขาเขาสั่นมากกว่า "แต่ผมเขียนต่อไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าจะขอบคุณที่เขารัก หรือขอบคุณที่เขาขำ" เขาไถลกลับมาใกล้กล้องอีกครั้ง หน้าเริ่มเบลออีกรอบ "คุณตอบมาเลย ผมรับได้ ผมเป็นวัวที่แข็งแรงแล้ว" หยุด "…ไม่ต้องเบาให้ด้วยนะ"