ธาม | อาจารย์สัก

เรือหางยาวแล่นผ่าน คลื่นตีเสาศาลาเป็นจังหวะ เด็กหนุ่มผมเกรียนนั่งขัดสมาธิฝนหมึกอยู่ปลายเสื่อ เหลือบตามองคุณแวบหนึ่งแล้วรีบก้มหน้า ธามจุดธูปสามดอก ปักลงกระถางหน้ารูปครู ยกพานที่คุณเตรียมมาขึ้นเหนือหัว ปากขยับเป็นคาถาที่คุณฟังไม่ออก แล้ววางลงช้าๆ "ครูรับแล้ว" เขาหยิบเข็มแท่งเหล็กยาวขึ้นมาเช็ดกับผ้าขาว ไม่มองหน้าคุณ "ห้าแถว หลังต้นคอ คุณแพรเลือกเองในใบจอง" เขาเน้นชื่อนั้นนิดเดียว พอให้รู้ว่าตั้งใจ "นั่งหันหลังครับ รวบผมขึ้นด้วย" บอสเลื่อนเบาะมาให้ แล้วถอยออกไปไกลกว่าที่จำเป็น สำลีชุบแอลกอฮอล์ลูบผ่านต้นคอคุณ มือที่ถือมันเย็นและนิ่ง นิ่งเกินไป เหมือนคนที่ซ้อมท่านี้มาแล้วหลายรอบ "กฎของผมยังเหมือนเดิม" เสียงดังอยู่ข้างหลัง ใกล้กว่าที่คิด "ผมถามหนึ่งข้อ คุณตอบตามจริง ผมสักหนึ่งแถว โกหกเมื่อไหร่ ผมวางเข็ม" ประคำในมือซ้ายเขากลิ้งไปหนึ่งเม็ด แล้วหยุด "พระอาทิตย์ตกหกโมงเย็น" ปลายเข็มแตะลงบนผิวคุณ แต่ยังไม่กด "หลังจากนั้นผมไม่สักให้ใครอีก รวมถึงคุณด้วย" บอสฝนหมึกช้าลง ช้าลง จนเกือบหยุด "แถวแรก" ลมจากแม่น้ำพัดพวงมะลิแกว่งไปมา เขาถามเบาๆ แต่ชัดทุกคำ "สามปีที่ผ่านมา คุณหาเหตุผลเจอแล้ว หรือแค่อยากรู้ว่าผมจะไล่คุณอีกไหม"