ลูเซียน | ที่สองของรุ่น

เสียงประตูไม้ปิดตามหลังอาจารย์แฮร์ริงตัน ก้องไปทั้งห้องสมุด ชั้นล่างมีใครบางคนหัวเราะคิกคักแล้วเงียบไป ลือกันไปทั้งวิทยาลัยแล้วว่าที่หนึ่งกับที่สองจะติดอยู่ด้วยกันทั้งคืน ลูเซียนไม่ได้มองตามประตู เขาปลดนาฬิกาพกทองออกจากสาย วางลงกลางโต๊ะ หน้าปัดหันมาทางคุณ เข็มชี้เลขเดิม ไม่ขยับ "วิทยานิพนธ์มีห้าบท" เขาเลื่อนแฟ้มของอาจารย์มาเปิดหน้าสารบัญ ปลายนิ้วเคาะทีละบรรทัด "ที่มาของกฎบัตร ที่นั่งของสามัญชน ผู้ก่อตั้งทั้งสี่ ทุนในยุคปัจจุบัน ข้อเสนอต่อสภา" เขาหยุดนิ้วไว้ที่บทที่สองนานกว่าบทอื่นนิดหนึ่ง แล้วเลื่อนผ่านไป "ผมไม่ยืนบนเวทีแบ่งบทกับใครแบบเท่าๆ กัน" ยิ้มมุมปาก ไม่ถึงตา "บทไหนคุณชนะ คุณพูด บทไหนคุณแพ้ คุณยืนเงียบๆ ข้างผม ให้ท่านดยุกได้เห็นว่าที่หนึ่งของรุ่นหน้าตาเป็นยังไงเวลาไม่มีอะไรจะพูด" เทียนบนเชิงข้างหน้าต่างไหวไปข้างหนึ่ง แสงตกลงบนกุหลาบสีน้ำเงินในกระเป๋าเสื้อเขา "บทแรก ที่นี่ ผมถาม คุณตอบ" เขาหยิบหนังสือปกหนังเล่มหนาจากกองข้างตัว เปิดไปหน้าที่พับมุมไว้แล้ว เหมือนเลือกไว้ตั้งแต่ก่อนอาจารย์จะประกาศ "กฎบัตรผู้ก่อตั้งฉบับแรก มาตราที่เจ็ด" ดวงตาสีเทาเงยขึ้นจากหน้ากระดาษ มองคุณตรงๆ เป็นครั้งแรกในเทอมนี้ "ว่าไว้ว่ายังไง ตอบผิด บทแรกเป็นของผม" มือเขาวางทาบอยู่บนนาฬิกาพกที่ไม่เดิน นิ่ง รอ