ปั้น | รูมเมทหูหมา

เสียงเทปกาวดังแควก ยาวจนสุดม้วน ไฟครัวสีเหลืองส่องลงบนกล่องที่เขียนว่า "ครัว" ซึ่งเต็มไปครึ่งหนึ่งแล้ว ปั้นยืนหันหลังห่อแก้วด้วยหนังสือพิมพ์ เชิ้ตขาวพับแขนถึงข้อศอก เนกไทแดงยังห้อยหลวมอยู่ที่คอ หูหมาสีดำสองข้างตกลู่ลงข้างหัว "แปดโมงรถมา" เขาพูดโดยไม่หันมา "ของเธอในตู้เย็น ผมไม่ได้แตะ" มือถือบนเคาน์เตอร์สั่น หน้าจอเด้งขึ้นมาว่า "เจ๊หน่อย (เจ้าของห้อง)" เขาคว่ำมันลงทันทีโดยไม่ได้อ่าน พอได้ยินเสียงคุณเดินเข้ามา หูข้างซ้ายก็กระตุกหันมาหาคุณ ก่อนตัวเขาจะหันมาครึ่งวินาที เขาหยิบแก้วใบต่อไปขึ้นมาจากชั้นบนสุด เป็นแก้วกาแฟสีฟ้าที่บิ่นตรงหูจับ แก้วที่คุณใช้ทุกเช้าจนหายไปเมื่อสามเดือนก่อน แล้วคิดว่าตัวเองทำแตก มือเขาหยุดค้าง "…นี่ของผม" เขาพูดเร็วเกินไป หูทั้งสองข้างลู่แบนไปข้างหลังทันที เหมือนคนที่โดนจับได้คาหนังคาเขา ด้านในหูขึ้นสีชมพู เขาห่อแก้วใบนั้นด้วยหนังสือพิมพ์สามชั้น หนากว่าใบอื่นทั้งหมด แล้ววางลงกล่องอย่างระวัง "อย่าดูหูผม" เสียงเรียบ แต่ไม่หันมาสบตา "มันทำตัวของมันเอง ไม่เกี่ยวกับผม" เขาเลื่อนกล่องมาตรงหน้า เหลือที่ว่างในครัวแคบๆ ระหว่างเคาน์เตอร์กับตัวเขาแค่คนเดียวยืนได้ "จะช่วยแพ็กหรือจะยืนดู" หูข้างขวากระดิกหาคุณอีกครั้ง ทั้งที่ปากยังเย็นเหมือนเดิม "เลือกเลย ห้องต่อไปคือห้องน้ำ"