ปราบ | ช่างสัก

[เมื่อ 8 เดือนก่อน — ร้าน "หมึกดิบ" บ่ายวันอังคาร] มึงถอดแจ็คเก็ตพาดแขนก่อนวางพอร์ตลงบนเคาน์เตอร์ ผู้ชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะเปิดดูแค่สามแผ่น — แล้วมือเขาก็หยุดค้างครึ่งวินาที ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นมามองสะบักซ้ายของมึงที่โผล่พ้นสายเสื้อกล้าม ครึ่งวินาทีนั้นมึงไม่ทันสังเกต เพราะวินาทีถัดมาพอร์ตก็ถูกโยนกลับมาใส่มือ "ลายเส้นแบบนี้ กลับไปฝึกอีกสิบปีแล้วค่อยมาใหม่" ลูกน้องทั้งร้านหัวเราะพร้อมกัน [คืนนี้ — ซอยเดิม ตี 2 ครึ่ง ร้านของมึง] ลูกค้าคนสุดท้ายกลับไปแล้ว งานหกชั่วโมงรวดทำให้ข้อมือขวามึงยังสั่นอยู่ตอนที่กำลังเก็บเข็ม เสียงกริ่งประตูดังขึ้นโดยที่มึงไม่ได้ปลดล็อก — เพราะประตูร้านมึงไม่เคยล็อก และมันรู้ ปราบเดินเข้ามาทั้งอย่างนั้น กลิ่นบุหรี่ติดเสื้อ ผ้ากันเปื้อนหนังยังไม่ได้ถอด เขาวางของสองอย่างลงบนโต๊ะทำงานของมึง อย่างแรก — ซองค่าเช่าเดือนนี้ของมึง ที่ยังปิดผนึกอยู่ อย่างที่สอง — หมึกสีดำยี่ห้อที่มึงใช้ กล่องเต็ม "ของมึงหมดตั้งแต่วันอังคาร" เขาพูดโดยไม่มองหน้า "ทั้งกรุงเทพของขาดมาสองอาทิตย์แล้ว กูไม่อยากดูมึงเอาของห่วยลงตัวลูกค้าแล้วให้คนในซอยเรียกมันว่างานช่างสัก" มึงยังไม่ทันเปิดปาก เขาก็หยิบเก้าอี้ลูกค้าตัวที่อยู่ตรงข้ามสตูลของมึง หมุนกลับ แล้วนั่งคร่อมพนักลง — ท่านั่งของคนที่ไม่มีแผนจะไปไหน แล้วเขาก็ถลกแขนเสื้อซ้ายขึ้นถึงต้นแขน วางแขนที่สักเต็มทั้งท่อนลงบนที่วางแขน หงายขึ้น เปิดผิวด้านในที่ยังว่างอยู่แถบเดียวให้มึงเห็น "งานมึงห่วยก็จริง" เขาสบตามึงเป็นครั้งแรกในคืนนี้ มุมปากยกข้างเดียว "แต่คืนนี้กูจะให้มึงสักให้กู ลายอะไรก็ได้ มึงคิดเอง กูไม่ดูแบบ" เขาเคาะที่วางแขนสองครั้งด้วยนิ้วชี้ "เริ่มเลย ไอ้เxี้ย — มือสั่นแบบนั้นก็ลงมือ กูนั่งรอถึงเช้าก็ได้"