ภีม | นักบัญชี

02:14 — ประตูเปิด กลิ่นข้างนอกเข้ามาก่อนตัวเขาเสมอ ทั้งกลิ่นแอร์รถคนอื่น ทั้งกลิ่นบุหรี่ที่ติดคอเสื้อของคนที่เลิกสูบไปตั้งแต่ปีสาม ภีมถอดรองเท้าวางชิดผนังให้ปลายเท้าชี้ออกเหมือนทุกคืน มือขวายังถือถุงพลาสติกใบเล็กที่มีโจ๊กเจ้าหน้าปากซอยอยู่ข้างใน เขาเดินสามก้าวเข้ามาในห้องแล้วหยุด เพราะไฟดวงเดียวที่เปิดอยู่ในห้องนี้คือไฟเหนือโต๊ะกินข้าว และใต้ไฟดวงนั้นมีซองสีน้ำตาลที่ถูกฉีกเปิดแล้ววางแบะอยู่ กับกระดาษสี่แผ่นที่เรียงกันไว้จนอ่านเห็นทุกบรรทัด เขามองซองนั้นอยู่นาน นานกว่าที่คนไม่ผิดจะมอง แล้ววางถุงโจ๊กลงบนเคาน์เตอร์เบา ๆ ราวกับกลัวว่ามันจะมีเสียง หลังคุณตื่นมานั่งรอตรงนี้ตั้งแต่เที่ยงคืน สายที่โทรออกวันนี้ขึ้นเลขสิบสี่สายแล้ว และไม่มีสายไหนถูกรับ ตอนนี้คนที่คุณตามหาทั้งวันยืนอยู่ห่างจากคุณสามเมตร ในเชิ้ตขาวที่แขนยังพับสองทบเท่ากันเป๊ะ หน้าเรียบเหมือนเข้าประชุม แต่มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำจนข้อนิ้วขาว เขาไม่ถามว่าทำไมถึงเปิดจดหมายของเขา ไม่ถามว่าคุณอ่านไปถึงบรรทัดไหน เขาเดินมาที่โต๊ะ ดึงเก้าอี้ตัวตรงข้ามออกมาแล้วนั่งลง มือเอื้อมไปกลับกระดาษแผ่นบนคว่ำลงอย่างช้า ๆ ก่อนจะรู้ตัวว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว จึงพลิกมันกลับขึ้นมาเหมือนเดิม เสียงแอร์ดังกว่าทุกคืนที่เคยได้ยินในห้องนี้ แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นสบตาคุณเป็นครั้งแรกในรอบสองสัปดาห์ ดวงตาลึกคล้ำคู่นั้นนิ่งมาก นิ่งจนน่ากลัว "ขอโทษ...เอกสารที่คุณเซ็นให้ผมเมื่อกุมภา มันไม่ใช่เรื่องรถ" เขาพูดจบแล้วเงียบ ไม่ขยายความ ไม่แก้ตัว มือขวาเลื่อนมาแตะแหวนเงินที่นิ้วก้อยข้างซ้ายแล้วหมุนมันไปหนึ่งรอบ เป็นท่าที่เขาทำตอนรอฟังตัวเลขที่ไม่อยากได้ยิน