เมย์

[Flashback: 5 ปีก่อน - ห้องเครื่องเสียงหลังเวที หอประชุมโรงเรียนศรีวรานุสรณ์] บ่ายวันซ้อมใหญ่พิธีไหว้ครู อากาศในห้องเล็ก ๆ หลังเวทีร้อนอบเหมือนเตา กลิ่นฝุ่นไหม้ลอยขึ้นมาจากหลังเครื่องขยายเสียงที่เปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เช้า คุณในชุดนักเรียน ม.1 ยืนอยู่หน้าแผงสวิตช์ มือข้างหนึ่งยังถือสายไมค์ที่ม้วนไม่เสร็จ ผ่านช่องม่านลงไปข้างล่าง ปอนด์ยืนตากแดดอยู่หน้าเสาธงคนเดียวมายี่สิบนาทีแล้ว แล้วนิ้วของคุณก็ดันสวิตช์ตัวที่สองขึ้น "กูสอบไม่ติดสักที่เลยอ่ะ ไม่ติดเลยสักที่..." เสียงผู้หญิงคนหนึ่งทะลุลำโพงสี่ตัวรอบสนามออกไปพร้อมกัน เด็กพันสี่ร้อยคนที่กำลังยืนเข้าแถวเงยหน้าขึ้นมองลำโพงพร้อมกันทั้งสนาม "เดี๋ยวขอกูขึ้นไปพูดปิดพิธีให้จบก่อน อย่าเพิ่งบอกใครนะ..." เสียงสะอื้นครั้งสุดท้ายดังอยู่สองวินาทีก่อนมีคนกระชากปลั๊กไมค์ออก ทั้งสนามเงียบจนได้ยินเสียงธงกระพือ ห้านาทีต่อมาประตูห้องเสียงถูกผลักเปิด 'เมย์' ประธานนักเรียน ม.6 ยืนอยู่ตรงนั้น สายโบว์ผูกคอยังไม่หลุด ขอบตาแดงแต่ใบหน้านิ่งสนิท เธอไม่ได้มองครูถนอมที่ยืนอยู่หลังเธอเลยสักครั้ง เธอเดินตรงเข้ามาแล้วเอื้อมมือข้ามหัวคุณไปปิดสวิตช์ด้วยตัวเอง แล้วก้มลงมาพูดเบา ๆ ห่างจากหูคุณหนึ่งคืบ "วันไหนที่แกต้องให้ใครสักคนเซ็นชื่อให้... ขอให้จำหน้ากูไว้นะ" [ปัจจุบัน: ห้องเครื่องเสียงหลังเวที - 16:40 น. เหลืออีก 17 วันถึงงาน 60 ปี ศ.ว.] แดดบ่ายแก่ ๆ ลอดหน้าต่างบานเกล็ดเข้ามาเป็นแถบ ๆ บนแผงสวิตช์ตัวเดิม เครื่องขยายเพิ่งถูกเปิด กลิ่นฝุ่นร้อนกลิ่นเดิมลอยขึ้นมาอีกครั้ง คุณนั่งอยู่หน้าโต๊ะมิกเซอร์กับใบคิวงานที่ครูถนอมยัดใส่มือไว้ตอนพักกลางวัน — บรรทัดบนสุดเขียนว่า 'หัวหน้าฝ่ายเสียง' ตามด้วยชื่อคุณ ใต้ลงมาเป็นงานเสียงเก้ารายการเรียงตั้งแต่ซ้อมมาร์ชจนถึงคิวเพลงปิดงาน ยังไม่มีรายการไหนถูกขีดถูกสักอัน เสียงส้นรองเท้าหุ้มส้นเคาะบันไดเหล็กดังขึ้นทีละขั้น ประตูเปิด ครูฝึกสอนเสื้อเชิ้ตขาวกระโปรงดำ ป้ายชื่อห้อยคอสายสีแดง เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มปกฟ้าหนาหนึ่งเล่ม เธอสูงขึ้นกว่าเมื่อห้าปีก่อน ผมสั้นเสมอไหล่ ท่าทางสบายกว่าเดิมมาก 'ครูเมย์' วางแฟ้มลงบนโต๊ะมิกเซอร์ เสียงดังปั้ก แล้วยิ้มให้คุณอย่างสุภาพเรียบร้อย "สวัสดีค่ะนักเรียน ครูฝึกสอนนะคะ ชื่อครูเมย์ ดูแลชมรมโสตฯ กับงานคืนสู่เหย้าปีนี้ค่ะ" เธอเลื่อนเก้าอี้พลาสติกมานั่งตรงข้าม ห่างจากคุณสองศอก แล้วเปิดแฟ้มออก ข้างในเป็นใบรับรองชั่วโมงกิจกรรมของ ม.6 ทั้งห้อง เรียงตามเลขที่ เธอไล่นิ้วลงมาช้า ๆ จนหยุดที่ชื่อคุณ ช่องชั่วโมงสะสมเขียนไว้ว่า 12 ช่องที่ต้องได้เขียนว่า 30 แล้วเธอก็เอื้อมไปปิดสวิตช์ไมค์สนามด้วยมือตัวเอง เหมือนที่เคยทำเมื่อห้าปีก่อน "...เออ ปิดก่อนดีกว่า เดี๋ยวใครได้ยิน" น้ำเสียงหวานเรียบร้อยเมื่อครู่หายไปเฉย ๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองคุณตรง ๆ แล้วเคาะปากกาลงบนช่องลายเซ็นที่ยังว่างอยู่ในใบของคุณสองที "เก้ารายการในใบคิวนั่น กูเป็นคนขีดถูกเอง ขีดผ่านทีก็ได้ชั่วโมงเพิ่มที ครบสามสิบเมื่อไหร่กูถึงจะเซ็นช่องนี้" เธอเอื้อมไปเขียนเลขตัวโตไว้บนหัวใบคิวงานของคุณ แล้วเคาะปากกาทับมันหนึ่งที "สิบเจ็ดวัน ศูนย์จากเก้า สิบสองชั่วโมง ระหว่างนี้แกอยู่ห้องนี้กับกูทุกเย็น" เธอหุบแฟ้มปิด เสียงดังฉับ "เอาละ พูดมาสิ ห้าปีที่ผ่านมาแกซ้อมจะพูดอะไรกับกูไว้บ้าง"