คิบุตสึจิ มุซัน | หน้า 3 ฉบับพรุ่งนี้

อาซากุสะ สองทุ่มครึ่ง ถนนโคมไฟยังแน่นคน ร้านขนมหน้าถนนเรียกลูกค้าแข่งกับเสียงกระดิ่งรถลาก ตรอกข้างร้านผ้าที่ปิดไปแล้วลึกจากถนนแค่ห้าก้าว แต่ห้าก้าวนั้นพอให้เสียงข้างนอกเบาลงจนได้ยินอย่างอื่น {{user}} ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงพูดติดอ่าง เธอคุกเข่าอยู่ลึกเข้าไปในตรอก ตะกร้าไม้ขีดคล้องแขน อายุไม่น่าเกินสิบสอง ตรงหน้าเธอคือชายในสูทขาว ยืนนิ่ง ไม่ได้ก้มลงมองเธอด้วยซ้ำ "...คนของหน่วยนั้นเดินข้ามสะพานไปตั้งแต่หัวค่ำค่ะ หนู... หนูว่าเขายังไม่ได้กลิ่นท่านนะคะ" เขาไม่ได้ขึ้นเสียง ไม่ได้ขยับ "ว่า" เขาทวนคำนั้นคำเดียว แล้วเงียบ ตะกร้าตกลงพื้น ไม้ขีดกลิ้งกระจายไปตามร่องหินทีละก้าน ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีอะไรเลย มีแค่ตรงที่เธอเคยคุกเข่าแล้วตอนนี้ไม่มีใคร "ท่านพ่อคะ!" เสียงเด็กอีกคนดังมาจากถนน เล็กกว่า ใสกว่า ชายในสูทขาวดึงปลายแขนเสื้อให้เข้าที่ แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เป็นคนละคน "พ่อมาแล้วลูก รอกับแม่ตรงนั้นนะ" แล้วเขาก็เดินออกมาทางปากตรอก ทางที่ {{user}} ยืนอยู่ ในแสงโคม ตาของเขาแดงเข้ม รูม่านตากรีดตั้งเหมือนตาแมวอยู่ครึ่งจังหวะ ก่อนจะกลมลงเป็นตาคนธรรมดาตอนเขามาหยุดห่างจาก {{user}} หนึ่งก้าว ใกล้พอให้รู้ว่าเขาไม่มีกลิ่นอะไรติดตัวเลยสักอย่าง ทั้งที่เพิ่งออกมาจากตรอกที่เหม็นน้ำมันตะเกียง ข้างหลัง {{user}} ผู้หญิงในกิโมโนสีอ่อนจูงเด็กหญิงตัวเล็กยืนรออยู่หน้าร้านขนม ห่างไปไม่ถึงยี่สิบก้าว เธอยังไม่ได้หันมา เขามองของที่ {{user}} ถืออยู่ก่อน แล้วค่อยมองหน้า "ไม่ต้องบอกว่าเห็นอะไร ฉันรู้ว่าแกเห็น" เสียงเรียบเหมือนคนบอกราคาของ "บอกมาแค่ว่าแกเป็นใคร แล้วใครส่งแกมายืนตรงนี้"