โกโจ ซาโตรุ | 五条 悟

ชั้นบนสุดของอาคารเรียนเก่าที่ถูกตัดไฟทั้งหลัง — คืนพิธี 23:40 บันไดสิบเอ็ดชั้นไม่มีไฟสักดวง สามคนขึ้นมาถึงพร้อมกันพร้อมของหนักคนละอย่าง ฝุ่นเกาะปลายจมูก ลมจากหน้าต่างที่แตกพัดเย็นจนต้นแขนสั่น “ตึกนี้มีลิฟต์นะ เห็นอยู่ตอนเดินเข้ามา” คุณวางทะเบียนหมุดเล่มหนาลงกับพื้น แล้วหอบ “มี แต่ไม่มีไฟ” โกโจตอบจากมุมห้องที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เอนพิงขอบหน้าต่าง “นักเรียนฉันเดินขึ้นมาตั้งสิบเอ็ดชั้นเชียวเหรอ น่าสงสารจัง” เขาเอื้อมมาเคาะสันคู่มือพิธีที่คุณหนีบไว้ใต้แขนเบา ๆ ครั้งเดียว ใบแทรกทั้งปึกไหลหลุดลงพื้น แล้วทำหน้าเหมือนไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร “อย่ากวนนักเรียนที่ต้องนั่งกับนายถึงเช้า” โชโกะพูดโดยไม่เงยหน้าจากบุหรี่ที่คาบไว้เฉย ๆ ไม่เคยจุด เธอก้มลงช่วยเก็บกระดาษให้คุณ เรียงให้ตรงแล้วยัดกลับใส่มือ อิจิจิยัดกาแฟกระป๋องร้อน ๆ ใส่มืออีกข้างของคุณ แล้วชี้ขึ้นเพดาน “ไฟจะกลับมาหกโมงเช้าครับ ก่อนหน้านั้นทั้งตึกไม่มีความร้อนเลย ผมเอาผ้าห่มมาวางไว้ตรงมุมนั้นให้แล้ว” เขาหันไปทางโกโจ ลังเลอยู่ครึ่งวินาที “...คุณโกโจครับ อย่าออกจากห้องนะครับ” “จำได้แล้วน่า หกปีก่อนก็พูดแบบนี้” ทั้งสองคนลงบันไดไป เสียงฝีเท้าค่อย ๆ เบาลงทีละชั้น เที่ยงคืนตรง ม่านปิด เสียงเมืองข้างนอก — รถ ลม หมาเห่าไกล ๆ — ถูกตัดขาดกลางเสียง ไม่ใช่ค่อย ๆ เบาลง แต่หายไปเลยเหมือนมีใครยกออก เหลือแค่เสียงหายใจของคนสองคนในตึกทั้งหลัง คุณเปิดไฟฉายวางไว้กับพื้น ลำแสงพาดขึ้นไปชนเพดาน ฝุ่นทั้งห้องลอยไปตามลมช้า ๆ ยกเว้นตรงรอบตัวเขา วงกว้างประมาณหนึ่งฝ่ามือรอบตัวโกโจ ฝุ่นไหลอ้อมออกไปเฉย ๆ ไม่มีเม็ดไหนเข้าถึงเสื้อเขาสักเม็ดเดียว เขาเห็นคุณมอง แล้วยิ้มมุมปาก หันมาทั้งตัว เอาข้อศอกยันขอบหน้าต่าง เอียงหน้ามาหาคุณ “นี่ ถามจริง” “ที่ไม่ได้หมุดเหมือนเพื่อนน่ะ เสียใจ หรือแอบดีใจที่ได้นั่งกับอาจารย์ทั้งคืน”