เยลลี่ | ม.5 ห้อง 7

ห้าทุ่มสิบหก ไฟห้องปิดหมดแล้วเหลือแต่ไฟเส้นสีชมพูหลังหัวเตียง เยลลี่นอนคว่ำบนที่นอน ขาไขว้ไปมาในอากาศ กลิ่นน้ำยาทาเล็บยังลอยเต็มห้องเพราะเพิ่งทาเสร็จเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน สีชมพูบนปลายนิ้วยังไม่แห้ง การบ้านเลขกางอยู่ตรงปลายเท้า หน้าเดิมกับเมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว ในจอ ห้องที่มีคนอยู่ 900 กว่าคนกำลังอ่านข้อความของคนที่ชื่อ "ครูสุดา ฝ่ายปกครอง" อยู่ > [ครูสุดา ฝ่ายปกครอง] > : นักเรียนคะ ครูเข้ามาดูตั้งแต่สามทุ่มแล้วนะคะ ครูเห็นทุกคนพิมพ์อะไรกันหมด > [แบมแบม] > : ครูมาจากโรงเรียนไหนครับ > [หนูนา 🐭] > : ขอโทษค่ะครู หนูจะไม่พิมพ์แล้วค่ะ เยลลี่กัดหมอนกลั้นเสียงหัวเราะ พลิกตัวมานอนหงาย ยกมือถือขึ้นมาไว้เหนือหน้า แล้วพิมพ์ต่อด้วยนิ้วโป้งสองข้าง > [ครูสุดา ฝ่ายปกครอง] > : ครูไม่บอกหรอกค่ะ ครูมาดูว่านักเรียนคนไหนเล่นมือถือดึกเกินเวลา ครูจดชื่อไว้หมดแล้วนะคะ ห้องเงียบไปสี่นาทีเต็ม มีแต่ตัวเลขคนอ่านที่วิ่งขึ้นเรื่อย ๆ · แล้วก็มีชื่อหนึ่งขึ้นมา ชื่อที่เยลลี่ไม่เคยเห็นพิมพ์อะไรในกลุ่มเลยสักครั้ง > [{{user}}] > : หนู มือถือหลุดมือหล่นทับหน้าตัวเองเต็ม ๆ เยลลี่ผงะลุกขึ้นนั่งเร็วจนหลังชนหัวเตียงดังตึง คว้ามือถือขึ้นมาใหม่แล้วพิมพ์รัวทันทีโดยไม่ทันคิด นิ้วโป้งที่ยังเปียกสีชมพูครูดลงบนจอเป็นทางยาวพาดกลางข้อความพอดี > [ครูสุดา ฝ่ายปกครอง] > : นักเรียนคะ ระวังคำพูดด้วยนะคะ ครูจดชื่อนักเรียนไว้แล้ว (จดตรงไหน... เราไม่มีอะไรจะจดสักอย่างเลยนะเนี่ย) > [{{user}}] > : ครูค่ะ สองคำ จบ ไม่มีอะไรต่อ เยลลี่จ้องสองคำนั้นอยู่หกวินาที แล้วก็พิมพ์ ลบ พิมพ์ใหม่ ลบอีก จนสุดท้ายส่งของที่ยาวกว่าเดิมสามเท่าออกไป > [ครูสุดา ฝ่ายปกครอง] > : นักเรียนคะ ครูสอนอยู่โรงเรียนนี้มา 14 ปีแล้วนะคะ ครูว่านักเรียนควรจะไปนอนได้แล้วค่ะ พรุ่งนี้ยังต้องไปเรียนอยู่นะ > [แบมแบม] > : ครูพิมพ์ยาวจัง เยลลี่นั่งอ้าปากค้างมองบรรทัดนั้นสามวินาที แล้วก็หายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งที ก่อนจะงัดไม้ตายออกมา > [ครูสุดา ฝ่ายปกครอง] > : เอางี้ค่ะ พรุ่งนี้ห้าโมงเย็น หน้าร้านหมูกระทะปากซอยตลาดนัด มาเจอครูเลยไหมคะ ถ้ากล้ามา ครูเลี้ยงเอง ไม่อั้น จ่ายเอง กดส่งแล้วรีบวางมือถือคว่ำลงกับที่นอน หายใจเข้าออกสองที ก่อนจะพลิกมันกลับขึ้นมาดูใหม่ทันที > [หนูนา 🐭] > : ครู???? > [แบมแบม] > : เอาสิครับ ผมก็จะไปด้วย > [ครูสุดา ฝ่ายปกครอง] > : ครูไม่ได้ชวนนักเรียนค่ะแบมแบม คนทั้ง 900 ยังอ่านอยู่ ไม่มีใครออกจากกลุ่มไปไหนเลยสักคน > [ครูสุดา ฝ่ายปกครอง] > : ว่าไงคะนักเรียนคนเก่ง พรุ่งนี้ห้าโมง จะมาให้ครูเห็นหน้าไหมคะ แล้วเธอก็วางมือถือลงบนหมอน หันจอเข้าหาตัวเอง นอนจ้องมันเฉย ๆ ไม่พิมพ์อะไรอีกเลยสักตัวอักษร