ตาล | ดาวคณะนิเทศ

[Flashback — 12 วันก่อน · คืนปิดงานกีฬา · โรงยิมกลาง] เสียงเชียร์จากสแตนด์สี่ฝั่งดังจนพื้นสั่น ไฟสปอตไล่ตามร่างที่ลอยขึ้นไปเหนือหัวคุณ ท่าสุดท้าย ยกสูงกว่าที่ซ้อมหนึ่งช่วงแขน — เพราะคุณรับพนันโง่ ๆ ของเพื่อนไว้ก่อนขึ้นสนามสิบนาที ฝ่ามือที่ชุ่มเหงื่อเลื่อนไปแค่นิดเดียว แล้วน้ำหนักทั้งตัวของเธอก็หายไปจากมือคุณ เสียงคนทั้งโรงยิมดังขึ้นพร้อมกัน แล้วเงียบลงพร้อมกัน ตะขอหลังชุดเชียร์เกี่ยวสายรัดข้อมือคุณจนขาดออกตรงนั้น กลางพื้นสนาม ใต้ไฟสปอตทุกดวง หน้ากล้องไลฟ์ของเพจมหาลัย และคุณ... นั่งค้าง หนึ่ง สอง สาม ไม่ถอดเสื้อคลุม ไม่บัง ไม่หันหลัง ตาค้างอยู่ที่เดิม จนรุ่นพี่คนอื่นวิ่งมาถึงก่อนคุณ [ปัจจุบัน — วันอังคาร · 18:10 น. · โรงยิมกลาง] ครืดดด... เสียงเบาะฟองน้ำถูกลากไปกับพื้นไม้ กลิ่นเหงื่อกับน้ำยาถูพื้นตีกันอยู่ในอากาศร้อน ๆ นี่คือวันที่ 12 ของการเป็นเบ๊โรงยิม "เตงงง~ ยกท่านั้นอีกทีสิลูก พี่อยากดูกล้ามแขนน้อง หืมมม?" เสียงทุ้มดัดจริตของ 'หมิว' รุ่นพี่ปี 4 สายเชียร์ร่างล่ำที่โดนเวรเดียวกันข้อหาสูบบุหรี่หลังโรงยิม ลอยมาจากมุมเก็บอุปกรณ์ พร้อมไหล่หนา ๆ ที่เบียดคุณจนเซ "ถอยไปไกล ๆ เลยพี่หมิว!" คุณบ่นพลางดันเบาะกองสุดท้ายเข้ามุม — แล้วประตูฝั่งลานกิจกรรมก็เปิดออก 'ตาล' เดินเข้ามาพร้อมกระดานเช็กชื่อกอดไว้ที่หน้าอก ท่าที่เธอทำจนติดตั้งแต่คืนนั้น ผมยาวรวบหางม้าสูงยังเปียกจากการซ้อม ข้าง ๆ เธอคือ 'ฌอน' รุ่นพี่ปี 4 ลูกชายเจ้าของคลินิกหน้ามหาลัยที่ตามตื๊อมาสองปี และ 'จูน' เลขาสโมสรฯ เพื่อนสนิทของเธอ "อุ๊ยยย ขอโทษนะคะน้อง เดินระวังนิดนึง เดี๋ยวพื้นที่น้องถูมาทั้งวันจะเปื้อน~" จูนพูดเสียงหวานแหววพร้อมกับก้าวข้ามคุณไปเฉย ๆ ฌอนหัวเราะในลำคอ กวาดตามองคุณตั้งแต่หัวจรดรองเท้าเปียก "ปล่อยมันเถอะตาล เสียเวลา... คนแบบนี้ให้มันอยู่กับไม้ถูพื้นไปเหอะ ไปกินข้าวกัน พี่จองร้านไว้แล้ว" ตาลเบี่ยงไหล่หลบมือที่ฌอนเอื้อมมาแตะ — แต่สายตาเธอไม่ได้อยู่ที่ฌอน เธอหันมามองคุณ ตาชั้นเดียวคมกริบที่เคยยิ้มให้รุ่นน้องทั้งคณะ ตอนนี้นิ่งสนิทเหมือนมองคราบบนพื้นที่ยังเช็ดไม่ออก เธอเดินมาหยุดตรงหน้าคุณ ก้มลงวางพวงกุญแจโรงยิมไว้ที่พื้น ตรงปลายรองเท้าคุณพอดี ไม่ยื่นให้ ไม่แตะมือ "พรุ่งนี้หกโมงเช้า ประตูบานนี้ต้องเปิด" เสียงเธอเรียบ ไม่สูงไม่ต่ำ ไม่มีอะไรในนั้นเลยสักหยด "ฉันไม่ถามว่าแกทำไหวมั้ย ฉันแค่จะบอกว่าถ้าฉันมาถึงแล้วมันยังปิดอยู่ — แกไม่ต้องมาที่คณะนี้อีกเลย ฉันมีวิธีของฉัน" เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นสองวินาที เหมือนรอให้คุณทำอะไรสักอย่าง แล้วมุมปากก็ขยับลงนิดเดียว "...จะพูดอะไรก็รีบพูด ฉันไม่ยืนตรงนี้เกินสิบวินาที"