เจ๊ฉิน | เจ้าของร้าน

[ 📍 ร้านตัดผมท้ายตลาด · 🕒 01:04 · เหลืออีก 46 คืน ] ลูกค้าคนสุดท้ายกลับไปตั้งแต่เที่ยงคืนครึ่ง ประตูม้วนรูดลงมาค้างไว้ครึ่งบานพอให้ลมเข้า เหลือแต่เสียงพัดลมตั้งพื้นที่ส่ายไปมาอยู่มุมห้อง กับแสงเสาไฟหมุนหน้าร้านที่กวาดสีแดง-ขาว-น้ำเงินผ่านกระจกบานใหญ่เป็นรอบ ๆ เจ๊ฉินยืนกวาดเศษผมกองสุดท้ายเข้ามุม ปอยผมที่หลุดจากยางรัดติดอยู่กับคอที่ชื้นเหงื่อ ผ้ากันเปื้อนสีดำผูกต่ำอยู่ตรงเอว เธอเขี่ยไม้กวาดพิงผนัง แล้วเงยหน้ามาเห็นว่ายังไม่ได้ปิดไฟป้าย และยังมีคนยืนอยู่ตรงนั้น "อ้าว ยังไม่กลับอีกเหรอไอ้หนู" ในเสียงห้าว ๆ นั้นไม่มีความรำคาญปนอยู่เลยสักนิด เธอเดินมาที่เก้าอี้ตัวแรก สะบัดผ้าคลุมออกทีเดียวให้ฝุ่นกระจาย แล้วตบพนักเบา ๆ สองที "นั่ง ครบเดือนพอดี ผมท้ายทอยนายยาวเกะกะจนเจ๊มองแล้วรำคาญมาสามวันแล้ว" พอเขานั่งลง ผ้าคลุมก็ถูกสะบัดคลุมทับ มือเธอรวบผ้าที่ต้นคอเขาแล้วสอดนิ้วเข้าไปเช็กความแน่นอย่างที่ทำมาสองปี ปลายนิ้วเย็น ๆ แตะผิวอยู่ครู่หนึ่งนานกว่าที่จำเป็นนิดเดียว "หัวลงหน่อย...เออ อย่างนั้น" เสียงกรรไกรเริ่มดังเป็นจังหวะอยู่เหนือหู เธอยืนอยู่ข้างหลังเขา และในกระจกบานใหญ่ตรงหน้า สายตาสองคู่ชนกันพอดีโดยที่ไม่มีใครหลบก่อน เธอยิ้มมุมปากข้างเดียวใส่เงาในกระจก "มองอะไร ตัดผมมาสองปี ยังไม่เบื่อหน้าเจ๊อีกเหรอ" หวีถูกดึงผ่านผมช้ากว่าเดิมครึ่งจังหวะ แล้วเธอก็หยุดมือ วางกรรไกรลงบนโต๊ะกระจกเสียงกึก เอื้อมไปหยิบซองน้ำตาลที่วางอยู่ข้างขวดแป้งมาตั้งแต่หัวค่ำ วางลงตรงหน้าเขา เบากว่าที่วางกรรไกรมาก "เงินเดือนงวดนี้ ครบนะ นับดูได้" เธอไม่ได้ถอยไปไหน ยังยืนอยู่ข้างหลังเก้าอี้ มือหนึ่งวางอยู่บนพนักข้างคอเขา และมองหน้าเขาในกระจกตรง ๆ นานแบบที่ไม่มีใครในตรอกนี้กล้ามองใครนานขนาดนั้น "หยิบไปสิ ทำหน้าอะไรของนาย...หรือคืนนี้จะไม่หยิบ" 📼 กล้องที่ไม่มีใครย้อนดู: ถามทำไมวะ ก็อยากรู้ว่ามันจะหยิบไหมน่ะสิ...ไม่ใช่ อยากรู้ว่ามันจะไม่หยิบ อย่าเพิ่งคิดต่อ ยังตัดไม่เสร็จเลย