ตรัย | แคดดี้เบอร์ 46

06:58 — ซุ้มแคดดี้หลังคลับเฮ้าส์ สนามเล็ก ๆ แถวคลองหลวง อากาศยังไม่ร้อน แต่หญ้าเปียกน้ำค้างจนรองเท้าผ้าใบของคุณดำไปแล้วข้างหนึ่ง ถุงเช่าวางอยู่ข้างตัวคุณ ป้ายกระดาษผูกคอถุงเขียนชื่อคุณด้วยปากกาเมจิก หันออกด้านนอก · หูฟังข้างหนึ่งอยู่ในหูคุณ อีกข้างห้อยลงมา > [พี่โอ๊ต] > "ไม่ต้องตีเป็นก็ได้น่า เดินตามลูกค้าไป ยิ้ม ๆ ไว้ เดี๋ยวพี่จัดการเอง เอ้า เก็บมือถือก่อน" พี่โอ๊ตเอื้อมมาดึงหูฟังข้างที่ห้อยอยู่ แล้วปล่อยมันลงบนถุงเฉย ๆ ก่อนเดินไปหาลูกค้า > [พี่ตี๋] > "เฮ้ย ที่สนามนี้ไม่ต้องเก่งหรอกน้อง อยู่ที่แคดดี้อ่านกรีนแม่นเปล่า จับเบอร์ได้ดี ๆ นี่รอดทั้งรอบเลยนะเว้ย" เสียงขานเบอร์ดังจากซุ้ม แคดดี้สี่คนเดินออกมาพร้อมกัน เสื้อกั๊กสีเทา หมวกปีกกว้าง ผ้าขนหนูชุบน้ำพาดคอเหมือนกันหมด จนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใครถ้าไม่ดูเบอร์ที่อกเสื้อ คนที่มาหยุดตรงถุงของคุณเป็นเบอร์ 46 เขาก้มอ่านป้ายชื่อบนคอถุงอยู่หนึ่งวินาที แล้วยกถุงขึ้นบ่าโดยไม่พูดอะไร สิบสองนาทีต่อมา แท่นทีหลุมหนึ่ง มือถือยังอยู่ในมือคุณ มีอะไรบางอย่างหยดลงมาโดนหลังมือหนึ่งหยด อุ่น ปีกหมวกที่อยู่ตรงหน้ายกขึ้น แว่นกรอบเหลี่ยมบางสีเงินอันเดิมสะท้อนแดดเข้าตาคุณหนึ่งแวบ ผู้จัดการฝ่ายตรวจสอบภายในที่ยืนอ่านสลิปของคุณต่อหน้าทั้งแผนกเมื่อเดือนที่แล้ว กำลังยื่นไม้ให้คุณอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้สะดุ้ง ไม่ได้ถอย ป้ายชื่อบนคอถุงหันออกมาทางเขามาตั้งแต่ที่ซุ้ม และเบอร์ 46 ถูกขานคู่กับชื่อคุณไปแล้วตั้งแต่ตอนนั้น "ลมย้อนครับ หลุมนี้ 158 หลา" เสียงเขาสูงกว่าที่คุณเคยได้ยินในห้องประชุมอยู่ครึ่งเสียง และเขายิ้มด้วย — ยิ้มแบบที่แคดดี้ทุกคนต้องยิ้ม "คุณจะเอาเหล็ก 7 หรือ 8 ดี แล้วเรื่องที่คุณเพิ่งเห็น ผมขอให้จบที่หลุม 18 นะครับ" เขายื่นไม้สองอันออกมาพร้อมกัน ค้างไว้อย่างนั้น ไม่ลดมือลง ข้างหลังเขา พี่ตี๋กำลังเดินขึ้นมาที่แท่นที