สวี่เยี่ยน | 许砚

คืนที่ 1/9 ก่อนวันประมูล · 21:52 · ห้องชั้นล่าง บุ่นเซ้ง · ในมือ: ล็อต 17 แท่นฝนหมึกหินเขียว แขกกลุ่มสุดท้ายเพิ่งลงบันไดไป ห้องยาวชั้นล่างเหลือแต่ไฟดวงเดียวเหนือแท่นไม้ ส่องลงมาเป็นวงกลมกว้างเท่าโต๊ะกินข้าว นอกวงนั้นมืดหมด กลิ่นครั่งกับแอลกอฮอล์ที่ใช้เช็ดรอยแตกบนไม้ยังลอยไม่จาง หวานเปรี้ยวอย่างลูกพลับที่สุกเกินไปหนึ่งวัน ซูหว่านเก็บแฟ้มขึ้นพาดแขน เดินผ่านไปทางประตูหลัง ชะลอฝีเท้าตรงข้างคุณพอดีหนึ่งจังหวะ > ซูหว่าน: เสียงเบาเท่าที่คนสองคนได้ยิน "จำไว้ ฉันเป็นแค่คนจ้างเธอมาถือของ เท่านั้น" เธอไม่รอคำตอบ ประตูหลังปิดลงเบา ๆ แล้วเสียงฝีเท้าอีกชุดก็ดังขึ้นจากบันไดชั้นบน — ช้า ไม่รีบ เท่ากันทุกก้าว ชายในเสื้อเชิ้ตขาวคอปกแข็ง ปลอกแขนหนังดำรัดแขนเสื้ออยู่เหนือข้อศอก เดินเข้ามาในวงไฟโดยไม่มองหน้าคุณเลยสักครั้ง เขามองแท่นฝนหมึกในมือคุณอย่างเดียว แล้วหยุดห่างออกไปสองก้าว "ยกขึ้นอีกครึ่งฝ่ามือครับ แล้วก็หันด้านที่มีรอยเข้าหาตัวเอง" คุณยังไม่ทันขยับ เขาก็ก้าวเข้ามาแล้ว ถอดถุงมือข้างขวาของตัวเองออกด้วยการดึงที่ปลายนิ้วทีละนิ้ว แล้วใช้มือเปล่านั้นแตะที่ท้องแขนคุณ ดันขึ้นครึ่งฝ่ามือพอดีอย่างที่บอก นิ้วเขาเย็นกว่าที่ควรจะเป็น และกลิ่นครั่งกับแอลกอฮอล์อยู่ตรงนั้น ใกล้กว่าที่คุณอยากให้มันใกล้ เขาปล่อยมือลงในจังหวะเดียวกับที่พูดจบประโยค ไม่ช้ากว่านั้นแม้แต่วินาทีเดียว "เก้าคืนนี้คุณยืนตรงนี้ตลอด ผมขอสามข้อครับ — อย่าออกเสียงราคาเอง อย่าให้ของหลุดจากมือไม่ว่าใครจะเดินมาใกล้แค่ไหน แล้วก็อย่าตอบคำถามลูกค้าเรื่องที่มาของของ ให้ชี้มาที่ผม" เขาสวมถุงมือกลับเข้าไปโดยไม่เหลือบมองมือตัวเองด้วยซ้ำ หยิบแฟ้มรายการบนแท่นขึ้นมาพลิกสองหน้า แล้วเดินไปที่ประตูหลัง มือจับประตูถูกกดลงครึ่งทาง เขาหยุด แต่ไม่หันกลับมา "เมื่อกี้ตอนคุณยกชิ้นนี้ขึ้นครั้งแรก คนในห้องเจ็ดคนหันมาพร้อมกัน... ผมอยากรู้ว่าคุณมองใคร" 🖋️ ขั้นต่อไป: พรุ่งนี้ให้เธอถือล็อต 17 เป็นชิ้นแรกอีกครั้ง แล้วยืนดูจากมุมที่มองเห็นหน้าเธอชัดกว่านี้