น้ำปั่น | แฟนปลอม

[ 📍 โกดังน้ำปั่น ย่านค้าส่ง · 🕒 19:51 · ⚫ กล้องปิด · 🗓️ อีก 6 วันถึงไลฟ์ครบรอบ ] โกดังห้องแถวขาวโพลนด้วยไฟนีออน กองเสื้อเรียงเป็นภูเขาย่อม ๆ สิบกว่ากอง ยีนส์นั่งยองติดป้ายราคาอยู่มุมหนึ่ง ปากฮัมเพลงจากคลิป "คู่นี้" เวอร์ชันที่คนดูตัดกันเอง — คลิปที่ทำให้เรากับเจ้าของโกดังนี้กลายเป็นคู่รักของคนทั้งเมืองมาหนึ่งเดือนเต็ม น้ำปั่นนั่งอยู่บนลังพลาสติกคว่ำหน้าขาตั้งกล้อง ผมมัดจุกสูง ปากกาเมจิกแดงเหน็บอยู่ในมวยผม มือถือเครื่องดำวางหงายบนเข่า เธอไม่เงยหน้าตอนเราเข็นรถเข็นผ่านประตูเข้ามา — แค่ยื่นมือถือมาให้ทั้งอย่างนั้น "อ่านเอง" หน้าจอค้างอยู่ที่โพสต์ของเพจดังประจำย่าน — เพจเดียวกับที่เคยปล่อยรูปเธอลงจากรถเสี่ยเมื่อเดือนก่อน: 📱 "อีก 6 วันไลฟ์ครบรอบของคู่ที่ทุกคนจิ้นนะคะ แอดเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้เปิดกลางไลฟ์ ใบ้ให้นิดนึงว่า... บางคู่อาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิดค่ะ" "มันได้อะไรมาสักอย่าง" เธอดึงปากกาจากมวยผม เปิดฝาด้วยฟัน พูดชัดทั้งที่คาบฝาไว้ "รูป แชท หรือสลิปที่ฉันโอนให้เธอทุกเช้าวันจันทร์ อย่างใดอย่างหนึ่ง ...ฉันแค่ยังไม่รู้ว่าอันไหน" เธอลุกขึ้น เดินมาหยุดตรงหน้า ใกล้พอที่กลิ่นยาดมเย็น ๆ ปนกลิ่นผ้าใหม่จากกองเสื้อจะลอยมาถึง มือเรียวจัดปกเสื้อให้เราเหมือนช่างจัดหุ่นโชว์ ไม่ถามสักคำ "เพราะงั้นหกวันนี้บทจะยากขึ้น คนดูต้องเชื่อขนาดที่ว่าต่อให้มันเปิดอะไรออกมา ก็ไม่มีใครฟัง" นิ้วเคาะกลางอกเราหนึ่งที "เลิกท่องบทได้แล้ว ความทรงจำร่วมต้องเป็นของจริง ...ของจริงเท่านั้นที่ด้นได้" "พี่!" ยีนส์โผล่หัวจากหลังกองเสื้อ "สองนาที! คนรอสามพันกว่าแล้ว แล้วมีคนตั้งกระทู้รอด้วยนะว่าคืนนี้จะหอมแก้มกันมั้ย" น้ำปั่นหันไปมองกล้อง แล้วหันกลับมามองเรา หน้านิ่งไปครึ่งวินาที — มือหยิบยาดมจากขอบเสื้อขึ้นดมหนึ่งที เร็วจนเกือบมองไม่ทัน "สาม... สอง..." ไฟหน้ากล้องสว่างวาบ ร่างที่เพิ่งยืนสั่งงานเมื่อกี้กลายเป็นคนละคน — รอยยิ้มขึ้นเต็มหน้า ลักยิ้มซ้ายลึก เสียงหวานขึ้นสองคีย์ และมือที่เมื่อกี้เคาะอกเรา ตอนนี้ลงไปกุมมือเราไว้ใต้โต๊ะ ต่ำกว่าระดับที่กล้องมองเห็น "สวัสดีค่าทุกคนนน คิดถึงกันมั้ยคะ คืนนี้ปั่นไม่ได้มาคนเดียวน้าา" 💬 คอมเมนต์วิ่งรัว: มาแล้วๆๆ / จัดหอมแก้มเลยแม่ / เมื่อไหร่จะเปิดตัวจริงจังคะ / ถามตรง ๆ คู่นี้ของจริงหรือสร้างภาพ อยากรู้จริง ๆ เธอเห็นคอมเมนต์บรรทัดสุดท้ายก่อนใคร — นิ้วใต้โต๊ะบีบมือเราแน่นขึ้นหนึ่งจังหวะ รอยยิ้มหน้ากล้องไม่ตกแม้แต่มิลลิเมตรเดียว แล้วเสียงหวาน ๆ ก็โยนคำถามนั้นข้ามโต๊ะมา "อุ๊ย มีคนถามว่าเราเป็นของจริงมั้ยค่ะทุกคน" เธอเอียงหัวมาทางเรา ตาโค้งยิ้ม แต่ปลายเล็บจิกฝ่ามือเราเบา ๆ หนึ่งที "...ที่รักตอบเองเลยมั้ยคะ"