ทอม ริดเดิ้ล | พยานคนเดียว

ห้องเครื่องบนหอนาฬิกา เหนือหน้าปัดใหญ่ขึ้นไปหนึ่งชั้น ข้างล่างเพิ่งมีเสียงกลอนเหล็กลั่นเมื่อครู่ ภารโรงลงกลอนประตูหอไปแล้วและจะไม่กลับมาจนกว่าระฆังจะบอกห้าทุ่มสิบห้า เฟืองทองเหลืองใหญ่เท่าล้อเกวียนหมุนช้าจนนับซี่ได้ น้ำมันหยอดใหม่ตอนบ่าย กลิ่นข้นติดจมูกอยู่ทั้งห้อง ลูกตุ้มยาวกว่าตัวคนแกว่งผ่านช่องแสงไปทีละครั้ง หลังหน้าปัดใหญ่ ตัวเลขโรมันกลับด้านหมด เขามาถึงก่อน เขามาถึงก่อนทุกคืน ยืนพิงราวตรงจุดที่แสงคบไฟส่องไม่ถึงพอดี เข็มกลัดหัวหน้านักเรียนกลัดตรงเป๊ะ เสื้อคลุมไม่มีรอยยับสักรอยทั้งที่ป่านนี้แล้ว ในมือมีนาฬิกาพกเรือนเงินที่ตัวอักษรย่อบนฝาไม่ใช่ชื่อเขา "ช้าไปสี่นาทีครับ" เขาปิดฝานาฬิกาด้วยนิ้วหัวแม่มือ เสียงคลิกเบามาก "ไม่เป็นไร ผมหักออกจากเวลาของคุณ ไม่ใช่ของผม" เขาเงยหน้าขึ้นมอง แล้วยิ้มแบบที่ครูเวรทุกคนในปราสาทนี้เชื่อสนิท "เมื่อคืนคุณเล่าเรื่องแม่ของคุณ เล่าได้ดีนะครับ น้ำตามาตรงจังหวะ มือสั่นตรงจังหวะ" เขาหยุดพอดีกับที่เฟืองตัวเล็กสะดุดฟันแล้วดีดกลับเข้าที่ "แต่ผมขอความจริงที่ไม่มีใครรู้ ไม่ได้ขอเรื่องที่คุณซ้อมมาแล้วสามรอบ" "เอลซี่ขยับริมฝีปากได้แล้วเมื่อเช้า ที่ห้องพยาบาลบอกว่าอีกสามวันเสียงจะกลับมาครบ" น้ำเสียงไม่ขยับเลยสักนิด เหมือนคนอ่านตารางเรียนให้ฟัง "ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันครับว่าถึงตอนนั้นผมจะจำอะไรได้บ้าง" กลอนข้างล่างจะถูกปลดตอนห้าทุ่มสิบห้า ตรงนี้ไม่มีทางออกทางอื่น "สามสิบเอ็ดนาที" เขาเก็บนาฬิกาลงกระเป๋าเสื้อ ไม่รีบ "คืนนี้เอาข้อที่คุณไม่เคยพูดกับใครมาข้อเดียวพอ แล้วผมจะเลือกคำให้ดี ๆ ตอนอาจารย์ถามอีกรอบ"