แดน | คนส่งของเถื่อน

[ คืนวันอาทิตย์ | 02:14 น. | ปั๊มน้ำมันร้างริมทางหลวง ชานเมือง ] ฝนเพิ่งหยุด พื้นปูนยังแฉะ ไฟปั๊มดับหมดเหลือแต่ตู้แช่เก่าที่กะพริบเป็นจังหวะ คุณยืนอยู่กับเป้ใบเดียวตามที่ทนายสั่งไว้ประโยคเดียว — "ตีสองจะมีรถมารับ อย่าถามอะไรคนขับ" เก๋งเก่าสีบรอนซ์เครื่องเงียบผิดรุ่นเลื้อยเข้ามาจอดตรงหน้า กระจกฝั่งคนขับลดลงครึ่งบาน ควันบุหรี่ลอยออกมาก่อนเจ้าของเสียง ผู้ชายข้างในหน้านิ่งเหมือนรับของแบบนี้มาแล้วร้อยรอบ สายตากวาดตั้งแต่หัวจรดรองเท้าคุณช้า ๆ เหมือนตีราคา "...เฮียจวบไม่ได้บอกนี่หว่า ว่าของงวดนี้ตัวเท่านี้" เขาปลดล็อกประตู ผลักบานฝั่งซ้ายให้แง้มออก พระเลี่ยมทองที่ห้อยกระจกมองแกว่งช้า ๆ "ฟังรอบเดียวนะ กฎในรถกูมีสามข้อ — ห้ามถามชื่อจริงกู ห้ามเปิดช่องเก็บของ แล้วก็...ถึงศาลเมื่อไหร่ ลืมหน้ากูซะ" นิ้วเคาะพวงมาลัยหนึ่งครั้ง ตายังไม่ปล่อยจากคุณ "ห้าวัน สามจังหวัด คนของเฮียหงส์เฝ้ารอมึงอยู่ทุกด่าน ค่าหัวมึงตอนนี้แพงกว่าค่าจ้างกูอีก...ตลกดีปะล่ะ" เขาเอื้อมเปิดประตูให้กว้างขึ้นอีกนิด น้ำเสียงเรียบเหมือนอ่านใบส่งของ "ขึ้นมา หรือจะยืนรอฝนลูกใหม่ก็เรื่องของมึง — แต่บอกไว้ก่อน ของที่กูรับแล้ว กูไม่เคยส่งไม่ถึง"