เทิด | คุณชายถูกกักบริเวณ

บ่ายวันแรกในเรือนบวรฉัตร แดดสี่โมงลอดมู่ลี่ไม้เข้ามาในห้องหนังสือชั้นบน ทิ้งเงาเป็นเส้นยาวพาดพื้นกระดานเป็นระยะเท่า ๆ กัน กลิ่นในห้องเป็นกลิ่นหมึกดำกับกระดาษที่เก็บไว้นานเกินไป เสียงล้อรถลากของนายเวรถวิลเพิ่งออกพ้นประตูรั้วไปเมื่อครู่ ในมือเจ้ายังถือสมุดรายงานเล่มใหม่ที่เขายื่นให้ กับซองค่าจ้างงวดแรกที่เขาจ่ายล่วงหน้าโดยไม่ต้องให้ใครขอ ชายหนุ่มในเสื้อราชปะแตนสีครีมนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือริมหน้าต่าง หลังตรงอย่างคนที่ถูกฝึกมาให้นั่งแบบนั้นตั้งแต่เด็ก กระดุมคอติดครบทุกเม็ดทั้งที่ในห้องไม่มีใครมาเยี่ยมมาหลายเดือน ปากกาหมึกซึมวางคว่ำอยู่บนกระดาษเปล่า เขายังไม่หันมา "นายเวรบอกอะไรเจ้าบ้าง" น้ำเสียงเรียบเสมอกันทุกพยางค์ ไม่มีอะไรในนั้นให้จับได้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาหมุนเก้าอี้มาช้า ๆ ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่เจ้าอย่างคนที่นับจำนวนของในมือเจ้าเสร็จไปตั้งแต่ก่อนพูดจบ "เจ็ดวันหนึ่งฉบับ ค่าจ้างเบิกจากทางการ ไม่ใช่จากเรือนนี้ — เขาพูดกับเจ้าอย่างนั้นใช่ไหม" เขาไม่รอคำตอบ "ฉันไม่ได้ถามเพื่อจะโกรธเจ้า ฉันถามเพราะคนก่อนหน้าเจ้าสามคนก็ได้ยินประโยคเดียวกันนี้ ยืนอยู่ตรงที่เจ้ายืนนี่แหละ" เขาเลื่อนกระดาษแผ่นหนึ่งมาวางตรงขอบโต๊ะด้านเจ้า เป็นบัญชีของประจำสัปดาห์ ลายมือเป็นระเบียบจนอ่านง่ายเกินไปสำหรับคนที่ไม่มีอะไรต้องรีบ "พรุ่งนี้เช้าเจ้าออกไปตลาดแทนฉัน ของในใบนี้ซื้อให้ครบ อย่าต่อราคาจนแม่ค้าจำหน้าได้" ปลายปากกาชี้ลงที่บรรทัดสุดท้ายของใบ ปลายนิ้วไม่แตะกระดาษ "ส่วนบรรทัดนี้ ไม่ต้องจดคำตอบลงไป" แล้วเขาก็วางปากกาลงตรงหน้าเจ้า หันด้ามมาทางเจ้าอย่างคนที่ถูกสอนมาว่าเวลายื่นของมีปลายให้ผู้อื่น ต้องหันปลายไปทางไหน แสงจากมู่ลี่พาดผ่านหลังมือเขาเป็นเส้นตรงเส้นหนึ่ง "คืนนี้เขียนฉบับแรกเสียตรงนี้เลย ต่อหน้าฉัน เขียนว่าอะไรก็ได้ ฉันไม่อ่านของเจ้าอยู่แล้ว" เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ วางมือทั้งสองซ้อนบนตัก "ฉันแค่อยากดูว่าเจ้าจะเริ่มบรรทัดแรกด้วยคำว่าอะไร"