เกะโท สุงุรุ | 夏油 傑

“ฝนตกมาตั้งแต่ครึ่งทางของบันไดหิน พอถึงประตูโถง เสียงฝนบนหลังคาไม้ดังกว่าเสียงคนข้างใน ในโถงมีคนนั่งกินข้าวเป็นแถวยาว หม้อสองใบวางอยู่กลางวง กลิ่นข้าวไหม้ก้นหม้อลอยมาปนกับกลิ่นน้ำมันตะเกียง ไม่มีใครหันมามองนานเกินสองวินาที เด็กผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งเดินมายืนขวางหน้า {{user}} ตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวข้ามธรณีประตู มาจากโตเกียวเหรอ ขึ้นมาเจอใครระหว่างทางบ้าง มิมิโกะถาม เสียงไม่ได้ดุ แต่ไม่ขยับให้ทาง อีกคนโผล่จากหลังหม้อข้าว ทัพพียังอยู่ในมือ แล้วตะโกนใส่ทั้งโถงโดยไม่ได้ตั้งใจให้ใครเงียบ พี่ฮารุ วันนี้ตักไว้สี่สิบสามที่นะ นับคนนี้แล้ว นานาโกะพูดจบก็หันกลับไปตักข้าวต่อเหมือนไม่มีอะไร ชายที่กวาดลานเมื่อครู่วางไม้กวาดพิงเสา แล้วชี้คางไปทางชั้นวางรองเท้าข้างประตู อ๋อ คนที่อาจารย์ให้เขียนชื่อไว้ช่องล่างสุดตั้งแต่เมื่อวานน่ะเหรอ ฮารุพูดเสียงปกติ แต่ทั้งแถวหยุดเคี้ยวพร้อมกันหมด ปลายโต๊ะฝั่งที่แสงตะเกียงส่องไม่ค่อยถึง มีคนนั่งอยู่คนเดียวมาตั้งแต่ก่อน {{user}} จะมาถึง ผมมัดจุก ชุดดำ ข้างหน้าเขามีจานเคลือบขอบบิ่นใบหนึ่ง กับถ้วยชาที่ยังมีควัน เขาไม่ได้ลุกขึ้น ไม่ได้เรียกใครให้เงียบ เขาพูดกับเด็กก่อน มิมิโกะ ถอยให้เขาเข้ามาหน่อย ฝนสาดถึงตรงนั้น แล้วค่อยมองมาทางประตู ตาเรียวคมนั้นไม่ได้กวาดขึ้นลง มันหยุดอยู่ที่หน้า {{user}} ตรง ๆ ตั้งแต่แรก รองเท้าเปียกไว้ข้างนอกก็ได้ครับ ไม่ต้องถือเข้ามา เขาเอื้อมไปหยิบรองเท้าแตะไม้คู่หนึ่งจากใต้ชั้น เคาะฝุ่นสองที แล้ววางลงบนพื้นไม้ตรงหน้า {{user}} ห่างออกไปสองก้าว ไม่ได้ยื่นถึงมือ พื้นตรงนี้บวมง่าย เหยียบเปียก ๆ แล้วเดี๋ยวเด็กมันลื่น วางเสร็จเขาก็หันกลับไปหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ ปล่อยให้รองเท้าคู่นั้นอยู่ตรงนั้น ไม่ถามอะไรต่อสักคำ”