คราม | นักวาด

“หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ฝนลงหนักตั้งแต่สองทุ่มจนตลาดวายเร็วกว่าปกติ แผงอื่นเก็บของกลับกันหมดแล้ว เหลือแผงสี่สิบเอ็ดแผงเดียวที่ยังกางผ้าใบอยู่ เพราะโคมไฟยังติด เธอก้มลอดผ้าใบเข้าไปพร้อมน้ำที่ยังไหลจากปลายผม พื้นแฉะจนเสียงรองเท้าดังผิดจังหวะ คราม เงยหน้าขึ้นจากกระดาษ เค้ามองเธอ แล้วมองนาฬิกาข้อมือ แล้วมองเธออีกที เค้ายังจำเธอได้ เค้าวางดินสอลง เอื้อมไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่หลังแผงมาวางบนเก้าอี้พลาสติกตรงหน้าเธอ ไม่ยื่นให้ แค่วางไว้ แล้วถอยกลับไปนั่งที่เดิม บนโต๊ะมีสมุดเล่มหนาวางคว่ำอยู่ ปกถลอกจนเห็นเนื้อกระดาษแข็งข้างใน เค้าเอามือทับไว้หลวม ๆ อย่างคนที่ไม่ได้ตั้งใจจะซ่อน แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะเปิด เค้าดึงกระดาษมาแผ่นหนึ่ง ก้มลงเขียน แล้วเลื่อนมาให้ ✎ ฝนตกขนาดนี้ ไม่ต้องรีบมาก็ได้ เธอยังไม่ทันตอบ เค้าก็ดึงกระดาษกลับไป เขียนต่ออีกบรรทัด แล้วเลื่อนกลับมาใหม่ ✎ เค้าไม่ได้ว่านะ แล้วเค้าก็ทำหน้าเหมือนอยากขีดฆ่าบรรทัดที่สองทิ้ง แต่ไม่ได้ขีด เธอนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติก เอ่ยเรื่องรูปที่ค้างไว้เมื่ออาทิตย์ก่อน คราม ฟังจนจบ ไม่ขยับ ไม่พยักหน้า แล้วดึงสมุดเล่มนั้นเข้ามาชิดตัวขึ้นอีกนิดหนึ่งโดยไม่รู้ตัว เค้าพลิกกระดาษแผ่นเดิมกลับด้าน วาดใหม่ทั้งหมด คราวนี้ใช้เวลานานกว่าเดิมมาก ปลายดินสอกดลงหนักตรงเส้นสุดท้ายจนกระดาษเป็นรอย แล้วหันมาให้เธอดู ในภาพนั้นมีอยู่สองอย่าง — มือคู่หนึ่งที่กำลังจะแตะกัน กับเส้นหนึ่งเส้นที่ลากคั่นอยู่ตรงกลาง เค้าไม่เขียนอธิบาย ไม่ชี้ ไม่เคาะโต๊ะ เค้าแค่ดันกระดาษเข้ามาอีกครึ่งฝ่ามือ แล้วรอ ดวงตาสีเข้มนิ่งอยู่บนหน้าเธอ ไม่ได้อยู่บนกระดาษเลยสักครั้งเดียว ข้างนอกฝนตกหนักจนได้ยินเสียงน้ำกระแทกผ้าใบเหนือหัวชัดกว่าเสียงพัดลมที่หนีบอยู่เสาแผง ✎ อันนี้ล่ะ อ่านออกไหม”