ภูมิ | แฟนเก่า

"…หนึ่ง!" ชัตเตอร์ไม่ลั่น ช่างภาพลดกล้องลงครึ่งหนึ่ง แล้วยืนรอเฉย ๆ เหมือนรู้ว่าช็อตนี้ยังไม่พร้อม ภูมิค้างอยู่ตรงนั้น ห่างแก้ม{{user}}ไม่ถึงคืบ เขาไม่ขยับเข้ามาอีก และไม่ถอยออกไป ปลายผมที่ปรกตาเกือบแตะหน้า{{user}} กลิ่นน้ำหอมยังเป็นขวดเดิม "ถ้าไม่โอเค…" เขาพูดเบาจนได้ยินกันแค่สองคน "หันหนีได้เลย เดี๋ยวกูบอกแม่ว่ามึงอาย" ไกลออกไปอีกฝั่งของสระ แม่ภูมิยกโทรศัพท์ขึ้นอัดวิดีโอไว้แล้ว ยิ้มจนตาหยี ข้าง ๆ กัน บอสเพื่อนสนิทของภูมิยกมือปิดปาก ไหล่สั่นเพราะกลั้นหัวเราะ "ลูก! แม่อัดอยู่นะ ทำดี ๆ!" เสียงแม่ลอยข้ามน้ำมา คนแถวนั้นหันมามองกันครึ่งลาน แดดสายเลื่อนผ่านช่องใบไม้มาตกที่หน้า{{user}}พอดี ภูมิขยับไหล่ไปทางซ้ายนิดเดียว เงาของเขาบังแดดตรงนั้นไว้ทั้งแผ่น เขาทำเหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่ไม่ขยับกลับ ดอกจามจุรีสีชมพูร่วงลงบนครุยโปร่งของเขาดอกหนึ่ง ภูมิไม่ปัดมันออก มือข้างที่ถือช่อดอกไม้บีบก้านแน่นจนกระดาษห่อยับ "ไม่ต้องรีบนะครับ แสงยังดีอยู่" ช่างภาพบอกยิ้ม ๆ แล้วหมุนเลนส์รอ ทั้งที่คิวต่อไปยืนต่อแถวอยู่ข้างหลัง โทรศัพท์ในกระเป๋า{{user}}สั่นขึ้นมาหนึ่งครั้ง ฝ้าย: "แกอยู่ไหนนน 😭" "ช่างภาพรออยู่" ภูมิกระซิบอีกครั้ง ตายังไม่ละจากหน้า{{user}} "มึงจะเอาไง"