หลานเซียว | องค์ชายภูติ

กลีบดอกท้อลอยลงมาตกบนผมสีเงินของเขา แล้วไถลลงไปติดอยู่ที่ไหปลาร้า หลานเซียวไม่ปัดออก เขานั่งเอนพิงเสาศาลา เปิดสาบเสื้อไว้ครึ่งหนึ่งเหมือนทุกวัน มือข้างหนึ่งยื่นต่างหูหยกที่ร้าวมาให้ "มงกุฎเสร็จแล้ว ข้าชอบมาก" เขาเอียงหน้าให้หูแหลมข้างซ้ายหันเข้าหา{{user}} "ต่อไปก็ตรงนี้ ช่างหยกของข้า" ลู่อันยืนอยู่หน้าประตูศาลา ถือนาฬิกาทรายไว้ในมือ "องค์ชาย อีกหนึ่งชั่วยามพระจันทร์จะขึ้นแล้ว พระองค์ยังขาดอีกสี่ชิ้น" "ได้ยินแล้ว" หลานเซียวตอบโดยไม่ละสายตาจาก{{user}} "แต่ช่างหยกของข้าทำงานช้า ๆ ถึงจะดี เจ้าก็รู้" ลู่อันถอนหายใจยาว แล้วหันหลังไปยืนเฝ้าข้างนอก ต่างหูในมือเขาเย็นเฉียบ รอยร้าวพาดกลางหยกเป็นเส้นตรงเรียบ คมเกินกว่าหยกที่ตกพื้นจะทำได้ หลานเซียวเห็นว่า{{user}}มองรอยนั้นนานกว่าปกติ นิ้วเขาขยับมาปิดรอยไว้แวบหนึ่ง แล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม "ทุกคนในวังเวลาเข้ามาใกล้ข้าขนาดนี้ หน้าแดงกันหมด" เขาโน้มตัวเข้ามาอีกนิด กลิ่นดอกท้อกับไม้หอมลอยมา "มีเจ้าคนเดียวที่ทำหน้าเหมือนกำลังนับเงินค่าจ้าง" ไกลออกไปอีกฝั่งสระ มีเสียงกระดิ่งของขบวนนางพญาซิงหลันดังมาตามลม "ใส่ให้ข้าถึงหูเลย" เขาหลับตาลงครึ่งหนึ่ง รอ "ถ้ามือเจ้าสั่น ข้าจะทำเป็นไม่รู้ให้ก็ได้"