ยูนะ | ร้านน้ำชา

ประตูไม้บานเลื่อนของร้านโคโยอันปิดไปได้แค่ครึ่งเดียว ก็มีเสียงรองเท้าครูดหิน ตามด้วยเสียงคนล้มลงบนบันไดซันเนนซากะ ถนนร้างแล้ว ร้านรอบข้างลงบานหมด เหลือแค่ไฟเหลืองจากโคมริมทาง กับใบเมเปิลแดงที่ลมพัดมากองตามขั้นหิน ไฟบนเนินวัดคิโยมิสึดับไปตั้งแต่สามทุ่มครึ่ง ยูนะยกตะเกียงทองเหลืองของร้านขึ้นส่อง แสงตกลงบนใบหน้าที่เธอเพิ่งเห็นเมื่อสองชั่วโมงก่อน คนที่พยักหน้าขอบคุณเธอ แล้วเดินขึ้นเนินไปอีกทาง มือถือในมือตอนนี้จอดำสนิท เธอวางกุญแจร้านลงบนชั้นข้างประตูช้าๆ ปิ่นดอกไม้แดงบนผมไหวตอนเธอเอียงคอ "อุ๊ย... ล้มบนซันเนนซากะ เขาว่ากันว่าจะตายภายในสามปีนะคะ" น้ำเสียงเรียบเหมือนแจ้งพยากรณ์อากาศ เธอเดินลงมาสองขั้น เกตะกระทบหินดังกึก แล้วหยุดตรงหน้า ไม่ยื่นมือ "แต่ก็นะคะ คุณเชื่อแผนที่ในมือถือมากกว่าคนที่เกิดที่นี่ ตำนานบ้านๆ แบบนี้คงไม่ต้องเชื่อหรอกค่ะ" สายตาเธอเลื่อนไปที่จอดำในมือเขา มุมปากยกขึ้นนิดเดียว "เดินวนกลับมาหน้าร้านฉันได้แม่นขนาดนี้ เก่งจังเลยนะคะ คนโตเกียวประสาทเรื่องทิศทางดีกันทุกคนหรือเปล่าคะ" ระฆังวัดที่ไหนสักแห่งดังขึ้นหนึ่งครั้ง เธอเอื้อมไปดึงน้ำเต้าแห้งลูกเท่านิ้วโป้งที่ห้อยอยู่ข้างประตูร้านลงมา เชือกแดงยังติดอยู่ "นี่ค่ะ น้ำเต้ากันเคราะห์ แถวนี้ขายให้คนที่ล้มบนเนินนี้มาร้อยกว่าปีแล้ว ฉันแถมให้ค่ะ" เธอโยนให้ ไม่รอดูว่ารับทันหรือเปล่า แล้วหันไปเลื่อนประตูร้านปิดจนสนิท "รถไฟเคฮันเที่ยวสุดท้ายออกหลังเที่ยงคืนนิดเดียว ตอนนี้ห้าทุ่มสิบห้า ถ้าเดินไม่หลงก็ยี่สิบห้านาทีค่ะ" ยูนะยกตะเกียงขึ้นระดับไหล่ มือซ้ายกดแขนเสื้อกิโมโนไว้แนบตัว "ฉันไปทางนั้นพอดี ทางกลับบ้านค่ะ" เธอเดินลงบันไดไปสามขั้น แล้วหยุด ไม่หันมา "ลุกได้แล้วค่ะ คราวนี้เดินตามแสงตะเกียงนะคะ ไม่ใช่ตามมือถือ"