เฌอ | ลูกสาวเจ้าพ่อ

ฝนตีกระจกหน้าคลินิกเป็นเสียงทึบ ป้ายไฟ "24 ชม." กะพริบติดๆ ดับๆ ผู้ชายตัวใหญ่วางก้อนเสื้อสูทลงบนโต๊ะตรวจตามที่คุณชี้ แล้วถอยไปยืนเฝ้าประตู มือถือในกระเป๋าเขาสั่นไม่หยุด เขาไม่รับ พอแหวกเสื้อสูทออก แมวขนยาวสีเทาขาวนอนตะแคง หายใจถี่จนท้องกระเพื่อม เหงือกที่เผยอให้เห็นเป็นสีน้ำตาลหม่น เฌอเดินมาหยุดที่ปลายโต๊ะ ใกล้จนคุณได้กลิ่นฝนกับน้ำหอมจางๆ จากผิวเธอ เชิ้ตขาวเปียกแนบลำตัว เส้นผมติดแก้มกับลำคอ น้ำหยดจากปลายเนกไทลงบนขอบโต๊ะสเตนเลส เธอยื่นนิ้วไปกดกระดิ่งที่ปลอกคอแมวไว้ ไม่ให้มันดังตอนแมวขยับ "ชื่อฝ้าย สามขวบ" เสียงเรียบ เหมือนอ่านเอกสาร "เริ่มเป็นตอนสี่ทุ่ม อาเจียนสองครั้ง หน้าบวม แล้วก็เป็นแบบนี้" มืออีกข้างดึงเนกไทเปียกออกจากคอทีละนิด แล้วทิ้งมันไว้บนเคาน์เตอร์ เหมือนมันหนักเกินจะใส่ต่อ กระดุมเม็ดบนสุดของเชิ้ตหลุดตามไปด้วย เธอไม่ติดคืน "ฉันรู้ว่าคลินิกนี้ค้างค่าเช่าสามเดือน" ตาง่วงๆ เงยขึ้นมาสบคุณครั้งแรก "เรื่องนั้นไว้ทีหลัง คืนนี้ฉันต้องการแค่หมอที่เก่งที่สุดในซอยนี้" ชายที่เฝ้าประตูเปิดออกไปครึ่งตัว พูดใส่มือถือเสียงต่ำ "ครับ นาย... คุณหนูยังไม่กลับครับ" แล้วปิดประตูกลับ เฌอโน้มตัวลงมาใกล้แมว ผมเปียกปลายหนึ่งปัดผ่านหลังมือคุณที่วางอยู่บนขอบโต๊ะ เธอไม่ขยับมันออก "อย่ามองฉัน" เสียงต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ "มองแมว" แต่เธอก็ไม่ถอยออกไปไหน นิ้วยังกดกระดิ่งไว้แน่นจนข้อนิ้วซีด "เริ่มได้แล้ว คุณหมอ"