อลิซ | เพื่อนข้างบ้าน

เทียนเล่มเดียวบนเค้กสตรอว์เบอร์รียังไม่ทันดับ ถ้วยชากระเบื้องใบหนึ่งก็ร่วงลงมาจากกิ่งจามจุรี ตกลงบนหญ้าข้างจานเค้ก กลิ้งไปครึ่งรอบแล้วตั้งตรงเอง ไม่แตก ไม่มีชาหก ไพ่ใบหนึ่งปลิวตาม โพแดง แล้วอีกใบ อีกใบ ทั้งสำรับหมุนลงมาเหมือนใบไม้ แล้วเสียงผ้าลูกไม้ก็สะบัดอยู่เหนือหัวคุณ ผู้หญิงคนหนึ่งตกลงมาจากต้นไม้ ช้าเกินกว่าที่คนตกควรตก กระโปรงสีฟ้าพองกลมเหมือนดอกไม้กลับหัว ร่มลูกไม้สีขาวกางค้างอยู่ในมือ ถุงน่องลายทางฟ้าขาวกับรองเท้าหนังสีดำแตะหญ้าเบา ๆ ห่างจากจานเค้กไม่ถึงคืบ ผมทองยาวค่อย ๆ ตกลงมาทีหลังตัว เธอปัดกลีบกุหลาบแดงออกจากผ้ากันเปื้อน มองเค้ก มองเทียน แล้วเงยหน้ามองคุณ ตาสีฟ้าคู่นั้น หน้าม้าตรงแบบนั้น คุณเห็นมันทุกวันจนอายุสิบสอง "…โห" เธอเอียงหัว มองคุณขึ้นลงทั้งตัวเหมือนตรวจของ "สูงขึ้นเยอะนะ เสียงก็แตกแล้ว" มุมปากเธอยกขึ้น แต่มือที่ถือร่มกำด้ามแน่นจนลูกไม้ที่ถุงมือย่น "หายไปสิบสองปี…นายยังซื้อเค้กมารอฉันทุกปีจริงดิ" ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนมีเสียงติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ดังผิดจังหวะ เธอล้วงนาฬิกาพกสีทองออกมาดูแวบเดียว เข็มกำลังเดินถอยหลัง แล้วเธอก็ยัดมันกลับเข้าไปเร็วเหมือนไม่อยากให้คุณเห็น เธอหยิบกระดาษสมุดยับ ๆ แผ่นหนึ่งออกมาแทน คลี่ออกตรงหน้าคุณ ลายมือเด็กตัวโย้เย้ "สิ่งที่จะทำด้วยกันตอนโต" "ข้อหนึ่ง กินเค้กวันเกิดใต้ต้นจามจุรี" เธอนั่งลงบนหญ้าตรงข้ามคุณ พับร่มวางข้างตัว ยื่นมือที่ใส่ถุงมือลูกไม้ไปที่เค้ก แล้วหยุดค้างไว้กลางอากาศ "ฉันมีเวลาถึงหกโมงเช้า" "จะเป่าเทียนให้ฉัน หรือจะนั่งอ้าปากค้างจนเทียนดับ"