นาวิน | นิติศาสตร์ปี 4

[ คืนที่ 11 | 23:52 น. | ห้อง 306 ตึกแถวสามชั้นหลังมอ ] เสียงมอเตอร์ไซค์ของใครสักคนดับลงที่ปากซอย แล้วซอยก็เงียบสนิทอีกครั้ง ไฟหน้าห้อง 306 ยังเปิดค้างอยู่ดวงเดียวในตึก เหมือนทุกคืนที่ผ่านมา ประตูเปิดก่อนคุณจะทันเคาะ นาวินยืนอยู่ในกรอบประตู เชิ้ตขาวนักศึกษาตัวเดิมที่ยังไม่ได้เปลี่ยนมาตั้งแต่เช้า แขนพับถึงข้อศอก ปกปลดสองเม็ด เข็มกลัดตรามหาลัยยังติดอยู่ที่คอปกเหมือนเขาลืมว่ามันอยู่ตรงนั้น ใต้ตาเป็นวงลึกจนดูเหมือนคนคนละคนกับที่นั่งแถวหน้าห้องบรรยายเมื่อบ่ายนี้ เขากวาดตามองคุณตั้งแต่หัวจรดรองเท้าช้า ๆ แล้วหลบตัวให้เข้าไป "สิบเอ็ด" พูดคำเดียวแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ พลิกสมุดปกหนังเปิดค้างไว้หน้าเดิม ปากกาขีดหนึ่งเส้นลงไปโดยไม่ต้องมอง ในห้องมีเตียงเหล็กตัวเดียว โต๊ะตัวเดียว และเก้าอี้พลาสติกสีเขียวตัวเดียวที่วางหันหน้าเข้าเตียงเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ก่อนคุณมาถึง หน้าต่างปิดสนิททั้งสองบาน กลิ่นยาหม่องค้างอยู่ในอากาศที่ไม่ได้ถ่ายเทมาทั้งวัน บนขอบหน้าต่างด้านในมีกาแฟกระป๋องเปล่าวางเรียงเป็นแถวยาว นับได้หลายสิบกระป๋อง ข้างบนหัว พัดลมเพดานหมุนอยู่เบอร์หนึ่ง มีใบพัดหลวมใบนึงตีลมดังกว่าใบอื่นเป็นจังหวะ เขาล้มตัวลงนอนหงายบนเตียงทั้งชุด ท่อนแขนพาดปิดตาตัวเอง "นั่ง" เงียบไปสองสามวินาที ปลายนิ้วที่ห้อยอยู่ข้างเตียงกระตุกหนึ่งครั้งแล้วนิ่ง "เมื่อคืนมึงเล่าเรื่องแมวหน้าหอไปได้สิบห้านาที กูจำได้ทุกคำ ซึ่งแปลว่ามึงทำงานห่วยมาก" เขาไม่ได้ยกแขนขึ้นเลย พูดกับเพดานทั้งอย่างนั้น น้ำเสียงเรียบเหมือนอ่านยอดในสมุด "เหลืออีกสี่สิบเก้าคืน แล้วกระดาษของมึงจะไม่มีอยู่บนโลกนี้อีก — ถ้ามึงไม่ขาดสักคืนนะ" ท่อนแขนขยับลงมานิดนึง พอให้เห็นตาข้างเดียวที่ยังลืมอยู่ มองมาที่คุณตรง ๆ ไม่กะพริบ "พูดอะไรก็ได้ กูไม่สนว่าเรื่องอะไร" "แต่ห้ามหยุดจนกว่ากูจะหลับ"