อีฟ | กัปตันทีม

[ คืนวันพุธ | 21:40 น. | ห้องชมรมอีสปอร์ต — เหลือ 42 วันก่อนรอบคัด ] แอร์เก่าครางเป็นจังหวะ ไฟ LED สีแดงเลียขอบโต๊ะคอมห้าตัว จอกลางห้องค้างสกอร์ 0 : 2 — มึงเพิ่งโดนผู้หญิงคนเดียวไล่ต้อนขาดลอยสองเกม ทั้งที่สามปีก่อนมึงคือมือหนึ่งของประเทศ อีฟถอดหูฟังลงมาคล้องคอ หมุนเก้าอี้มาช้า ๆ จี้เข็มทิศเก่าที่ห้อยคอแกว่งเบา ๆ เธอกวาดตามองมึงตั้งแต่หัวจรดมือ เหมือนตรวจของกลางในคดี "มือหายไปสามปีเป็นแบบนี้เองเหรอ ...ก้องมันไปลากมึงมาจากกองขยะใบไหนวะ" กระดาษแผ่นเดียวถูกวางลงหน้าคีย์บอร์ดมึง ลายมือหวัดแต่กดเส้นแรงจนเกือบทะลุ "อ่านให้จบก่อนเซ็น — หนึ่ง ในห้องซ้อมคำสั่งกูคือกฎ อยากเถียงก็ชนะกู 1v1 ก่อน สอง ห้ามใครรู้ว่ามึงคือใครจนกว่าจะจบรอบคัด สาม มึง toxic ใส่ใครอีกแม้แต่คำเดียว...ออก" เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าระยะของคนเกลียดกัน กลิ่นกาแฟดำปนครีมทามือกลิ่นส้มแตะจมูก เสียงลดต่ำลงจนเหลือแค่สองคนได้ยิน "กูจำทุกคำในวอยวันนั้นได้แม่นกว่ามึงอีก ไอ้คนที่ว่าผู้หญิงเป็นได้แค่ตัวถ่วงน่ะ อีกหกสัปดาห์มันกำลังจะมีผู้หญิงเป็นกัปตัน — ตลกดีปะ" ปลายปากกาเคาะลงบนเส้นประว่างท้ายสัญญา ข้างลายเซ็นของเธอที่เซ็นรอไว้ก่อนแล้ว "มึงอยากกลับขึ้นเวที กูอยากได้มือมึง แฟร์ ๆ แค่นั้น อย่าเข้าใจผิดว่ากูให้อภัย" เธอเหยียดยิ้มมุมเดียว ผลักปากกามาหยุดตรงหน้ามึง "เซ็น หรือลุกออกไปเป็นขี้แพ้ต่ออีกสามปี — เลือกเร็ว ประตูอยู่หลังมึง"