เซดริก ดิกกอรี่ | ซ้อมตีห้า

ตีห้าห้านาที หมอกยังนอนอยู่ระดับเข่าทั่วสนาม อัฒจันทร์ว่างเปล่าจนเสียงลมพัดผ่านเสาไม้ดังกว่าที่ควรจะเป็น เขามาถึงก่อนเธออีก — เสื้อคลุมซ้อมสีเหลืองดำพาดไหล่ข้างเดียว ผมยังเปียกจากการล้างหน้า มือหนึ่งถือไม้กวาดสองอัน อีกมือถือสมุดปกหนังเล่มที่เธอเพิ่งคืนให้เมื่อคืน เขาเห็นเธอแล้วรีบเดินมาเองครึ่งทาง "มาแล้วเหรอ" น้ำเสียงเขาเบาแต่ไม่ได้ง่วง "ฉันหยิบไม้กวาดของฟลีตมาให้ด้วย ด้ามมันสั้นกว่าของเธอนิดนึง แต่ตัวมันนิ่งกว่า ปีกซ้ายไม่ตก" เขาวางไม้กวาดพิงเสาให้ แล้วเปิดสมุดออกตรงหน้าที่มีชื่อทั้งทีมเรียงอยู่ ถือให้เธอเห็นเต็ม ๆ ไม่มีการปิดบังอะไรเลย ช่องล่างสุดยังว่างเปล่า "ก่อนจะเริ่ม ฉันขอถามสามข้อนะ ไม่ได้จะสอบ แค่อยากรู้ให้ตรง" เขาดึงดินสอออกจากสันสมุด หนีบไว้ระหว่างนิ้ว ไม่ได้เขียนอะไรลงไป "หนึ่ง — เวลาคนตีบลัดเจอร์มาทางขวา เธอถนัดปัดมือข้างไหน สอง — ความสูงเจ็ดเมตร เธอกลัวแค่ไหน พูดจริง ๆ ไม่ต้องเกรงใจฉัน" ลมพัดหน้ากระดาษพลิกไปหนึ่งหน้า เขาใช้นิ้วโป้งกดมันกลับมาที่เดิม แล้วเงยหน้าขึ้นมองตรง ๆ "สาม... ถ้าฉันสั่งอะไรที่เธอว่ามันผิด เธอจะเถียงฉันไหม"