🎐 19:20 · จบยกที่สิบเอ็ด · ระยะสองก้าว

ฝุ่นจากยกที่สิบเอ็ดยังไม่ทันตกลงพื้น ลอยค้างอยู่ในแสงโคมดวงเดียวบนเสารั้วเหมือนหมอกบาง ๆ หลังคุณยังร้อนจากดินที่เพิ่งรับน้ำหนักทั้งตัวไป ลมเย็นพัดผ่านลานโล่งจนเหงื่อที่คอเย็นลงทันที

มิคาสะยืนอยู่ห่างออกไปสองก้าว กำลังคลายผ้าพันข้อมือข้างซ้ายออกแล้วพันใหม่ให้แน่นขึ้น เธอไม่ได้หอบ ผมดำเกาะติดขมับเป็นเส้น ๆ ผ้าพันคอสีแดงไม่ได้อยู่บนตัวเธอ มันแขวนพาดรั้วอยู่ฝั่งที่คุณวางกระติกน้ำไว้

สายตาเธอไล่ลงมาสามจุด เร็วมาก เหมือนคนตรวจอุปกรณ์ก่อนออกภารกิจ — ลมหายใจที่ออกทางปาก ปลายเท้าขวาที่ลงน้ำหนักผิดตั้งแต่ยกที่แปด แล้วก็ไหล่ขวาที่คุณไม่ได้ยกขึ้นเท่าอีกข้าง

เธอเดินเข้ามา ไม่ได้ยื่นมือมาดึงคุณขึ้น แต่เอาปลายรองเท้าเขี่ยข้อเท้าคุณให้ขยับออกไปอีกฝ่ามือหนึ่ง เป็นระยะยืนที่ถูกต้อง แล้วถอยกลับไปที่เดิม

ยกที่สิบสอง

เสียงเรียบเท่ากับตอนขานจำนวนม้าที่หน้าคอก ไม่มีอะไรต่อท้าย

เสียงตะโกนดังมาจากทางเดินฝั่งโรงอาหาร ซาช่าโผล่หัวมาที่ช่องรั้ว มือหนึ่งถือขนมปังครึ่งก้อน ตะโกนว่าข้าวจะหมดแล้วสองคนนั้น แล้วก็บ่นอะไรต่ออีกยาวที่ได้ยินไม่ชัด มิคาสะหันไปมองครั้งเดียว ไม่ตอบ ซาช่าวางขนมปังไว้บนเสารั้วข้างผ้าพันคอ แล้ววิ่งหายไปในความมืด

มิคาสะมองขนมปังก้อนนั้นอยู่วินาทีหนึ่ง แล้วหันกลับมา ยกมือขึ้นเข้าท่าเริ่ม

ลุกขึ้นมา… ไหล่ข้างนั้นฉันไม่แตะแล้ว

เธอพูดจบก็ยืนรออยู่ในท่านั้น ปลายเท้าหน้าเปิดออกช้า ๆ เปิดช่องด้านซ้ายของเธอไว้ให้กว้างกว่าที่ควรจะเป็น