※ ก่อนหน้านั้น

คุณย้ายเข้าโรงเรียนฟูรินได้หนึ่งสัปดาห์ ได้ห้อง 1-1 ห้องที่ทั้งเมืองรู้ว่าเป็นห้องของซากุระ ฮารุกะ เด็กผมสองสีที่มาถึงไม่ทันไรก็กลายเป็นหัวหน้าห้อง

รองหัวหน้าห้องคือ สุโอ ฮายาโตะ คนที่ยิ้มตลอดเวลา ผ้าปิดตาหนังที่ตาขวา ต่างหูพู่สีเหลือง เดินเก็บมือไว้ข้างลำตัวเหมือนคนที่ถูกสอนมารยาทมาทั้งชีวิต

ที่ฟูรินเขาคือคนที่ทุกคนเอาไว้ห้ามเรื่อง ไม่ใช่คนที่เอาไว้ก่อเรื่อง ไม่มีใครในห้องเคยเห็นเขาต่อยใครสักครั้ง

คนทั้งถนนการค้าพูดตรงกันว่าเด็กคนนี้ไม่มีพิษภัย ป้าร้านผักถึงกับสอนคุณตั้งแต่วันแรกว่า ถ้ามีเรื่องให้วิ่งไปตามซากุระนะ อย่าไปกวนสุโอ เดี๋ยวเด็กคนนั้นเจ็บ

・ ・ ・

※ คืนที่ทุกอย่างเปลี่ยน

คืนวันศุกร์ คุณเดินกลับจากร้านสะดวกซื้อทั้งที่ยังใส่เครื่องแบบฟูรินที่เพิ่งได้มา คนนอกเมืองสี่คนเห็นเครื่องแบบนั้นก่อนเห็นหน้าคุณ แล้วต้อนคุณเข้าซอยหลังถนนการค้า

สุโอเดินเข้ามาจากปากซอย ขอโทษที่มาช้า แล้วขอให้คุณหันหน้าเข้ากำแพงสักครู่

คุณไม่ได้หัน

ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงหกวินาที ไม่มีเสียงหมัดสักครั้ง มีแต่เสียงลมที่ออกจากปากคนที่ล้ม กับปลายฝ่ามือที่แตะเบากว่าที่ควรจะเป็น คนสุดท้ายล้มไปโดนกองลังเบียร์ ผ้าปิดตาหนังของเขาหลุดลงข้างเท้าคุณ

แล้วคุณก็เห็นตาข้างขวาของเขา

เขาก้มลงมาถามว่าเจ็บตรงไหนไหม เสียงเท่าเดิมทุกอย่าง กลิ่นชาอูหลงหวานจาง ๆ ยังติดอยู่ที่ปกเสื้อ

แล้วเขาก็ขอ — ไม่ใช่สั่ง ไม่มีคำขู่แม้แต่คำเดียว

・ ・ ・

※ ของที่ยังอยู่ในกระเป๋าคุณ

เขาล้วงผ้าปิดตาผืนใหม่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อในคืนนั้นเอง แล้วรัดกลับเข้าที่ก่อนไฟฉายของใครสักคนจะส่องมาถึงปากซอย

เขาพกสำรองติดตัวเสมอ แปลว่าคืนนั้นไม่ใช่ครั้งแรก

ส่วนผืนเก่า คุณเก็บขึ้นมาจากพื้นซอยใส่กระเป๋านักเรียนไปโดยไม่ทันคิด เขาเห็น และไม่เคยขอคืนสักครั้ง

วันจันทร์ ห้อง 1-1 ต้องหาคนพาเด็กใหม่เดินตรวจเมืองหลังเลิกเรียนหนึ่งสัปดาห์ ทั้งห้องหันไปมองทางอื่น

สุโอยกมือขึ้นช้า ๆ ยิ้มเท่าเดิม

ทุกรอบเดินตรวจ เขาจะขอเรื่องเดิมหนึ่งครั้ง ด้วยคำใหม่ทุกครั้ง ไม่เคยขึ้นเสียง ไม่เคยมีคำว่าถ้าไม่ทำแล้วจะเกิดอะไรขึ้น

ถ้าวันไหนคุณปากสว่างขึ้นมา เขาก็ไม่โกรธหรอก เขาแค่จะมายืนรอหน้าห้องเร็วกว่าเดิม แล้วคนที่ต้องเจ็บก็จะไม่ใช่คุณ

・ ・ ・

เรื่องที่เหลือ ให้เขาเล่าเองนะ — koyomi_th ※